Sprookjesbos

We hebben veel tijd genomen voor onze reis door Nieuw-Zeeland. De kilometers houden we niet bij maar alleen al van Cape Reinga in het noorden van het Noordereiland naar het uiterste zuidelijke dorpje op het Zuidereiland is het 2.139 km via de snelste route.
Ooit was vrijwel het hele land met bos bedekt. Toen de westerse kolonisten voet aan land zetten was door toedoen van de Maori’s al een gedeelte verdwenen. Nu is Nieuw-Zeeland voor minder dan 25% bedekt met bos. Een gedeelte is inheems maar een groter gedeelte is aangeplant: eenzelfde soort snelgroeiende boom in strakke rijen. Dat geeft voor ons als genieters van een landschap een ander gezicht dan het regenwoud met een diversiteit aan soorten.
Ook de Kauri bomen, een van de grootste en oudste ter wereld zijn niet ontsnapt aan de houtvraatzucht van de 19e en begin 20e eeuw. De gigantische bomen met enorme hardheid en prachtige kleur waren heel geliefd en in rap tempo zijn de bomen destijds gekapt. Er staan er nog enkele van die reuzen in het Waipoua Kauri Forest. We lopen door een dicht regenwoud en vragen ons af waar die bomen dan precies staan. Tot we er ineens voorstaan en totaal verrast zijn. Zo enorm, het lijkt wel een boom uit een sprookje!
   Geschat wordt dat deze boom 1500 tot 2000 jaar oud is.    
En deze was al aan het groeien dat wij nog met onze jaartelling moesten beginnen..

Het valt ons op dat hier sowieso nog steeds veel bomen worden gekapt. Vooral op het Noordereiland vele kale heuvels waarop je ook vaak land slides ziet. De landbouw en graslanden houden minder goed de dunne vruchtbare laag op het gesteente vast. Maar hout blijkt een belangrijk product voor zowel de binnenlandse als de buitenlandse markt lezen we.
De inheemse boom soorten, die hun blad niet verliezen, komen voornamelijk voor in de nationale parken of de gebieden die in handen zijn van de Maori’s. Alle geïmporteerde bomen verliezen hun blad in de herfst. We lezen een rapport van de regering over moeizame pogingen om ontbossing tegen te gaan (link naar rapport). En we horen de verhalen van een insider. Hij had een stuk land waarop hij een groot aantal bomen had staan. Deze heeft hij laten kappen en verkocht zodat hij zijn nieuwe huis kon financieren. Op het vrijgekomen stuk land kan hij met diverse subsidies inheemse bomen planten. Een deskundige op het gebied van bossen vertelde over de herplant van inheemse soorten op diverse plekken. Dat hadden we dan weer niet gezien.
niet voor niets noemen ze het een regenwoud

Adriana

Nieuw-Zeeland en gastvrijheid

De vlucht van Frans Polynesië naar duurde maar enkele uren maar we waren wel in één klap een dag ouder. We passeerden de tijdsgrens. Tot nu toe hebben we de hele reis tijd gewonnen, maar die waren we aangekomen in Nieuw-Zeeland kwijt.
Bert is al eerder hier geweest en de keuze om te reizen met een camper was dan ook al voor ons vertrek gemaakt. We reizen in het naseizoen dus voor nog geen 1.000 euro huren we tweeënhalve maand een piepklein mobiel huisje. Heerlijk! Op onze reis door Nieuw-Zeeland met het campervannetje overnachten we op meer dan 30 plaatsen. Soms was het niet wat we gehoopt of verwacht hadden, vaak was het prima en een aantal keer een schot in de roos zoals de TOP 10 camping in Waihi.
Dit verhaal is niet bedoeld om reclame te maken want voor iedereen gelden weer andere omstandigheden of voorwaarden waardoor een verblijf bijzonder wordt. TOP 10  is een samenwerking van zo’n 64 campings op het Noorder- en Zuidereiland van Nieuw-Zeeland. Ze hebben een uniforme uitstraling en veel faciliteiten  waaronder een uitgebreide keuken, loungeruimte en er is vaak een zwembad of hotpool aanwezig en je staat op prachtige plekken nabij natuurgebieden of in steden. Altijd prima service maar soms heb je geluk dat je je echt welkom voelt.
Zoals op de camping in Waihi waar de dame bij de receptie goed aanvoelde hoe ze ons verblijf nog aangenamer kon maken. Naast een vriendelijk welkom en de essentiële informatie over de camping en de omgeving stelde ze ook vragen aan ons. Daarna gaf ze ons een token om gratis van de sauna gebruik te maken, we kregen extra tijd op internet en mochten zelf onze plek uitzoeken. Allemaal zaken die wij prettig vinden.
De camping bleek een mooi geheel van natuurlijke begroeiing, speelse architectuur en een verwarmd zwembad met hotpool. ’s Avonds gaven de verschillende kleuren van de verlichting in de openbare ruimte een warme sfeer en waren de faciliteiten goed te vinden. Het scheiden van het afval werd gestimuleerd doordat met het organische afval de wormen werden gevoerd. Tel daarbij het heerlijke weer, het prachtige strand en de bezienswaardigheden in de omgeving erbij op, dan is het wel duidelijk dat we een top verblijf hebben.
Adriana

Paradijssplintertje

We vertrekken midden in de nacht van Paaseiland en komen op het zelfde tijdstip na ruim vier uur vliegen op Tahiti aan. We lopen nu 12 uur op het leven in Nederland achter. Maar we naderen de tijdsgrens en dan lopen we weer op voor.
In vergelijking met Rapa Nui waar het ook al lekker warm was, stappen we hier in een hele warme vochtige nacht. Frans Polynesië ligt dichter naar de evenaar en dat voelen we.  Tahiti is het meest bekende en grootste eiland, wij reizen door naar Moorea, een kleiner eiland op een half uur varen en dat de vorm van een hart heeft.
In tegenstelling tot alle andere landen die we bezocht hebben of nog heen gaan hebben we over dit gebied weinig uitgezocht. Maar de accommodatie die we via Airbnb geboekt hebben is fantastisch. Een huis met een enorme tuin die zo in het strand overgaat. En waar we op een ochtend tijdens het ontbijt groep dolfijnen voorbij zien buitelen. Helemaal ZEN, hier hoeven we niet zoveel, alleen genieten.
Een dagje huren we een brommer en toeren we het eiland rond. Duidelijk is te zien dat het een aantal vulkanen zijn waarbij alle bebouwing en activiteiten zich aan de rand van het eiland bevinden. Het regenwoud heeft zich op de flanken van de uitgewerkte vulkanen verspreid. Alles is hier kleurrijk: felroze bloemen, vissen en vogels in allerlei tinten, kleurige kleding, turquois water, helblauwe lucht. Een Bounty eiland in zijn pure vorm.
Op de dag dat we vertrekken zijn er verkiezingen. Hoewel Frans Polynesië onder Frankrijk valt hebben ze een eigen parlement dat de president voor dit gebied kiest. Tot onze verbazing spelen de kernproeven die Frankrijk hier heeft uitgevoerd tot 1996, een belangrijke rol bij de thema’s van de politieke partijen. Een afscheiding van Frankrijk heeft niemand in het programma staan, want de bewoners vinden het prima zo.
Adriana

Meest geïsoleerde bewoonde eiland ter wereld

Een bijzondere eiland in de Stille Oceaan bestaande uit diverse uitgedoofde vulkanen. De eerste Europeaan die de locatie in 1722 vastlegde was een Nederlander die op zoek was naar Zuideiland. Deze Jacob Roggeveen, aanvoerder van een vloot van drie schepen van de WIC, ontdekte het eiland op eerste Paasdag en noemde het Paaseiland. De bewoners noemen het Rapa Nui, grote rots, een naam die ze niet alleen voor het eiland gebruiken maar ook voor hun taal en cultuur.

Raar gevoel dat je op het meest geïsoleerde eiland ter wereld bent. Rapa Nui is een eiland ongeveer zo groot als Texel met pakweg 7.000 inwoners. Tussen de 4e en 8e eeuw na Christus is het bewoond geraakt door Polynesische volkeren. Het hoort bij Chili maar wij vinden met meer lijken op een subtropisch eiland. We pakken de fiets en huren een auto om alle bijzondere plekken te zien.

De vele beelden waarom dit eiland bekend is, Moai’s genaamd, zijn tot de 17e eeuw gemaakt en op hun plek gezet. Daarna zijn de meeste beelden door interne strijd en het geweld van de natuur omgevallen. Er zijn, met overheidssteun en internationale sponsoren ook 50 beelden gerestaureerd, cq overeind gezet. Ze domineren het landschap en daarmee bepalen ze de uitstraling van het eiland.

De beelden werden uit de rotsen van een uitgewerkte vulkaan gehakt, Rano Raraku. Dit was dus eigenlijk de steengroeve en voor de oorspronkelijke bewoners de plek waar volop geëxperimenteerd werd. Vandaar dat hier nog veel beelden staan in allerlei vormen en stadia. Een prachtig gezicht, we zijn er doorheen gelopen en dit was de gelegenheid dat om de beelden van heel dichtbij te zien. Niet één moai is hetzelfde, ze zijn geschapen naar het beeld van de voorouders.  Het verhaal gaat dat ze met behulp van een aantal touwen naar hun plek werden gewaggeld. Op het oog leek het of ze er zelf heen wandelden, dat is ook wat de overleveringen zeggen.

niet afgemaakt
onderweg gesneuveld

 

allemaal een ander uiterlijk
van heel dichtbij

 

De Moai’s zijn de beelden van 2 tot 10 m lang die men waarschijnlijk maakte om de voorouders te eren. Er is een beeld gevonden dat 21 meter lang was! Ze staan allemaal op één opstelling na, met de rug naar het water. Het zijn meestal alleen gezichten met soms een torso en gevouwen handen. Een aantal heeft een Pukao, een soort van rode hoed die naar men aanneemt een haarknot op het hoofd voorstelt. De erosie heeft door de tijd heen de wit met zwarte ogen, gegraveerde figuren en andere versieringen weggevaagd. De beelden bestaan uit het tufsteen van de vele vulkanen.

In de 15e eeuw leefden er ruim 15.000 mensen op dit eiland en dat waren er eigenlijk te veel. De bossen waren gekapt, er was te weinig voedsel en stammenoorlogen braken uit. De kolonisatie van de Europeanen en het afvoeren van veel mannen voor de slavernij gaf het laatste zetje. Het eiland is een provincie van Chili maar is totaal anders qua natuur en cultuur.

tropische baaien

Het aantal toeristen dat Rapa Nui bezoekt wordt beperkt, wij vinden fantastisch om deze kans te krijgen. Extra leuk dat mijn zuster en zwager er gelijkertijd met ons zijn. Heerlijk om weer familie te zien.

Adriana

Het mooie noordwesten van Argentinië

We denken vlot de grens van Bolivia naar Argentinië te kunnen passeren, maar dat is een verkeerde inschatting. Tussen wat je verwacht en de werkelijkheid ligt een wereld van verschil in Zuid-Amerika. Daar zijn we al vaker tegenaan gelopen.
we zijn niet de enige die naar Argentinië willen
Snel het welkomstbord van deze grensstad in Argentinië op de foto gezet. Want aan de andere kant van het land hadden we ook een foto gemaakt!
in oktober 2017 waren we in Ushuaia, de meest zuidelijke stad in Argentinië waar we deze foto namen
nooit kunnen denken dat we in maart 2018 aan de andere kant van Argentinië deze foto maken
Ver na middernacht arriveren we na bus, taxi, bus en nog een bus in Salta, een stad in het noordwesten van Argentinië. En omdat we nergens geld kunnen pinnen gaan we als laatste verplaatsing van deze lange dag met de benenwagen naar onze accommodatie. In Salta huren we voor een week een auto. Er is hier veel te zien maar alles ligt vrij ver uit elkaar. We zoeken een aantal verhuurbedrijven op en checken ze op verschillende platforms. Waaronder ook de Facebookpagina ‘Midden- en Zuid-Amerika Backpackers’. De informatie van medereizigers is goud waard en deze bron is voor ons heel waardevol.
Dag 1: Salta-Cafayate

We reizen in onze gebutste Chevrolet naar Cafayate door de kloof Quebrada de las Conchas. Onderweg stoppen we vele malen waaronder bij een enorme hap uit de berg die de duivels bek – Garganta del Diablo wordt genoemd. De laatste foto is bij een enorme kolk die heel mooi het geluid resoneert dus Amfiteatro heet.

Dag 2: Quilmes en het Pachamama musuem

Quilmes is een nederzetting waarvan de inwoners tijdens de kolonisatie van de Spanjaarden zijn uitgemoord en afgevoerd. Het verzet van dit Indianenvolk werd gebroken door hun watertoevoer af te sluiten. De tweede foto is gemaakt in een prachtig museum waar door de kunstenaar natuurlijke materialen gebruikt zijn voor diverse beelden geënt op de gebruiken en rituelen van de oorspronkelijke bewoners van deze regio.

Dag 3: Cafayate-Cachi

De route 40 naar onze volgende bestemming bleek niet geasfalteerd te zijn. ruim 200 km dirtroad door een gebied zonder enige menselijke aanwezigheid.
Nog een ‘oja’ moment. Tijdens onze reis door Patagonië hebben we vele kilometers afgelegd op Route 40.  Deze route pikken we nu in het noorden dus weer op.
Dag 4: Cachi (via Salta) – El Carmen

Deze dag veel groen, we gaan een pas van 3.400 m over en moeten op een slingerweggetje door het bos goed opletten op loslopende paarden
Dag 5: El Carmen (via Purmamarca en Salar Grande) – Tilcara

De zevenkleurige bergen zijn prachtig en de op twee na grootste zoutvlakte ter wereld kun je zo oprijden, uitgestorven..
Dag 6: Tilcara – Humahuaca
Een kort ritje over prima asfalt waarbij we onderweg de Kreeftskeerkring passeren.
Dag 7: Humahuaca – Jujuy
Naast de zevenkleurige bergen zijn er ook de veertienkleurige bergen. Daar kunnen we vanwege de staat van de wegen niet met ons autootje heenrijden. Met een 4WD rijden we er in drie kwartier heen en vergapen ons dan aan de veelheid aan kleuren. Geoxideerde mineralen geven de kleur aan de berg waaronder ijzer (roestbruin) en koper (grijsgroen).
Quebrada Humahuaca
Een begraafplaats op dit continent i altijd een bezoek waard. Deze in Maimara is op een heuvel gesitueerd.
De laatste dag dobberen we in een thermaal bad voordat we de nachtbus naar Mendoza pakken!
Adriana

Wijn en het Wilde Westen

In het zuiden van Bolivia merken we dat we de grens met Argentinië naderen. De biefstukken worden groter en smaken heerlijk! De wijnbouw is hier in de 19e eeuw geïntroduceerd. Er moest heel wat uitgekruist worden vanwege het droge klimaat en de hoogte. Vooral de rode wijnen zijn erg goed. De witte zijn bijna altijd zoet, gewoon een kwestie van suiker bijvoegen begrijpen we tijdens de wijntour. Ja, Zuid-Amerikanen houden van zoet, dat weten we ondertussen.
geen menukaart bij dit restaurant, er worden vandaag alleen enorme biefstukken geserveerd
Bij een wijnfestival zijn we gezwicht voor varkensvlees direct van de BBQ

 

de wijntour in de omgeving van Tarija
In Tupiza hebben we een aantal nachten in het Butch Cassidy Hostal geboekt. Die naam hier, dat vraagt om een verklaring. Het blijkt dat Butch Cassidy en Sundance twee revolverhelden uit de tijd van het Wilde Westen hier hun laatste adem hebben uitgeblazen. Mooi verfilmd met Paul Newman en Robert Redford, een klassieker. De omgeving ziet er ook uit als het Wilde westen zoals we dat kennen uit Westernfilms. Droog, wervelwinden met veel stof, cactussen, kloven, rotsen, rivieren. Alleen de buitelstruiken zijn hier helaas door zwerfafval van plastic vervangen.
Met de bus van Tarija naar Tupiza in het zuiden van Bolivia
We maken een tocht in de omgeving en begrijpen van onze Spaanse gids dat kort geleden de rivier behoorlijk buiten zijn oevers is getreden. Op YouTube zijn filmpjes gepost waar je hele huizenblokken door de rivier verzwolgen ziet worden. Water is een schaars goed maar soms komt het in zulke hoeveelheden dat het juist weer levensbedreigend is. De natuur met wind, water en ijs heeft over miljoenen jaren ook gezorgd voor bijzondere natuurlijke fenomenen.
Puerto del Diablo, de poort van de duivel een dunne rotswand die in de loop der jaren steeds kleiner is geworden en nog steeds afneemt
Je kunt wel raden waarom dit de vallei Los Machos wordt genoemd
een versmalling van het rivierbed waardoor er bij hevige regenval veel water ophoopt
in de droge tijd kun je met een 4WD over de rivierbedding bijna overal heenrijden
ook door deze opening raast het water in de regentijd
Adriana

Het simpele eilandleven

Er zijn meerdere plaatsen die Copacabana heten. De plaatsje waar wij nu zijn ligt in Bolivia en kijkt uit op het Titicacameer en is in niets te vergelijken met haar grote zuster in Brazilië.

Copacabana in Bolivia
In de haven dobberen vele bootjes die de toeristen naar verschillende bestemmingen op of aan het Titicacameer brengen. Wij stappen op een bootje dat ons in een uurtje naar Isla del Sol vaart. Het eiland waar volgens de Inca’s hun Zonnegod geschapen is. Zijn vrouw ontstond uit Isla la Luna, een nabij gelegen onbewoond eilandje. Het Titicacameer is duidelijk verweven met de Incacultuur. Het verhaal gaat dat de Inca’s veel van hun gouden voorwerpen in het meer hebben laten zinken zodat de Spanjaarden ze niet konden roven.

Isla del Sol
Isla del Sol doet zijn naam eer aan, de zon schijnt uitbundig. Het eiland is meer een punt van een berg die boven water uitsteekt. Als als je iets wilt zien dan is het trappen lopen! Op het eiland zijn geen auto’s en alles wat men nodig heeft wordt per ezel vanaf de haven naar zijn bestemming vervoerd.
kinderhoofdjes
deze ezel happening had het doel om het maken van kleine ezeltjes te bevorderen, er heerste echter een vredige rust hier waarschijnlijk speelde de locatie daar een rol in..
het hoeden van de alpaca’s is een voorbehouden aan de vrouwen
met ‘pensioen’ gaan kennen ze hier niet
Zodra de meeste toeristen met de laatste bootjes vertrokken zijn daalt de rust neer op Isla del Sol. Ons huisje waar we vannacht slapen staat halverwege de heuvel en we hebben een prachtig uitzicht op het meer en later de zonsondergang. Onze gastvrouw kookt een eenvoudige maar heerlijke maaltijd en ik koop een door haar gebreide trui van baby alpacawol. Het eilandleven kan zo simpel zijn.
Adriana

Colca Canyon maatje te groot

De Colca Canyon in Peru is twee keer dieper dan de Grand Canyon in Amerika namelijk 4.160 m maar heeft niet de steile wanden en is ook veel minder bekend. De naam komt van de vele kolken die miljoenen jaren geleden ontstaan zijn door het water. De Inca’s en pre-Colombiaanse bewoners gebruikten deze colca’s om voedsel in te bewaren of belangrijke personen te begraven. De canyon staat ook bekend om de vele Andescondors die hier nestelen.
Onze uitvalbasis voor een bezoek aan deze kloof is het dorpje Cabanaconde waar we bij het hostel Pachamama (moeder aarde) verblijven.
Deze kloof valt niet door middel van een georganiseerde bustocht, helikopter tour of op een andere makkelijke manier te verkennen zoals de zijn bekende broer in Amerika. Colca Canyon is alleen steil naar beneden en daarna steil naar boven met de benenwagen te beleven. En dat valt niet mee!
We besluiten de langere maar minder steile afdaling te nemen om in de kloof af te dalen. We nemen het hoognodige in onze rugzakken mee en veel water en eten. Onderweg geen verkopers met drinken en eetwaren. Gewoon acht uur lang afdalen Waarbij soms het pad even weg is doordat rotsblokken naar beneden zijn gevallen, het veel geregend heeft of er een landslide heeft plaatsgevonden. Een prachtige tocht maar we waren bekaf en blij dat de eigenaresse van een hostal ons tegemoet kwam lopen en we met haar via een kortere weg bij een overnachtingsplek aankwamen. Onze gastvrouw bereidde een heerlijke maaltijd en wij kropen bij het licht van een lantaarn vroeg onder de dikke dekens.
De tweede dag was ook prachtig maar gelukkig minder zwaar en eindigden we bij een eenvoudige accommodatie waar ook thermale baden waren. Dat was heerlijk voor onze gemartelde spieren!
De derde dag namen we na een korte wandeling de lokale bus die ons over een smalle dirtroad zonder vangrails met vele haarspeldbochten de kloof uit reed.
En de condors? Die hebben we in alle pracht  en praal kunnen bewonderen. Op een bepaald punt kwamen ze op de thermiek omhoog uit de kloof. De oudere vogels zwart met een witte kraag en witte veren in de vleugels. De jongere vogels bruin en duidelijk lager in de pikorde.  Vleugels van ongeveer 3 meter breed!
Adriana

Genieten in Arequipa

Vandaag vertrekken we vanuit Arequipa en verlaten we het fijnste gasthuis waar we tot nu toe verbleven. Ruime koele kamer, heerlijke douche, supersnel internet en elke dag wordt de kamer schoongemaakt, het bed opgemaakt en krijgen we schone handdoeken. Het gezondste ontbijt met onder meer avocado, tomaten, sla, uitjes, eieren, vers fruitsap, lekkere broodjes, cereals en goede koffie wordt in de tuin geserveerd terwijl het zonnetje schijnt. Onze gastvrouw beheerst het vak hospitality tot in de puntjes. We worden als señora Adriana en señor Umberto in de watten gelegd. We nemen met enige tegenzin afscheid van señora Janet, dat in het Spaans als Ganet wordt uitgesproken, en haar personeel met een hand, een zoen en een knuffel. In die volgorde want dat is gebruikelijk in Zuid-Amerika hebben we geleerd.
De actieve vulkaan Misti (5.822 m) die in 1600 de gehele stad verwoestte.
Arequipa is een middelgrote stad in het zuiden van Peru. Naast het mooie historische centrum kun je er ook bijzonder goed eten en zijn er thermale baden in de buurt.
In 1579 heeft María de Guzmán, een rijke weduwe zonder kinderen een vrouwenklooster gesticht in de tweede orde van de Dominicanen. Zij was de eerste bewoonster en in de eeuwen daarna volgden honderden vrouwen en het Santa Catalina klooster groeide uit tot een ommuurde ministad in Arequipa met allerlei eigen voorzieningen.  Als je eenmaal was toegetreden verliet je de rest van je leven dit complex niet meer en dat veranderde pas in 1970. Het contact met de buitenwereld gebeurde zonder dat men elkaar zag via dikke roosters waardoor je met elkaar sprak. In de jaren zeventig van de vorige eeuw liep het aantal nonnen sterk terug. Ondernemers hebben toen het plan opgevat om de kloosterstad deels te restaureren aangezien er een nieuw kleiner klooster voor de overgebleven nonnen werd gerealiseerd. Met behulp van overheden en diverse subsidies zijn ze er uitstekend in geslaagd om de sfeer te behouden.
Alleen vrouwen van goede komaf konden intreden, zij brachten veel geld mee en kregen daarvoor veel privileges in de vorm van eigen huisjes, buitenkeukens en altaartjes. Zij vulden dat op met prachtige serviezen, glaswerk, kunst en allerlei andere wereldse zaken. Zij hadden ook meerdere bedienden en er wordt zelfs gesproken over en enorme wijnkelder! Faciliteiten zoals een enorme centrale keuken, een wasserette, een ziekenhuis, een begraafplaats waren nu nog zichtbaar. En heel veel kunst. Hun levensstijl schijnt zelfs een Paus ontlokt te hebben dat het wel wat minder kon. Het werd al donker tijdens ons bezoek aan het convent en om de sfeer te verhogen waren er vuurtjes in de haarden en kaarsen in de huisjes ontstoken.
8 Het Santa Catalina Convent als eigen stadje in Arequipa

Veel toeristen bezoeken Arequipa en het is hier warm, maar dat belet de suppoosten van de kathedraal alhier niet om de kledingvoorschriften strikt te handhaven. Korte broek, onbedekte schouders, minirok: je wordt onverbiddelijk de toegang tot de kerk ontzegd. En hoeden, petten en mutsen moeten af en ballonnen mogen er ook niet in. De mannen hebben onderling audiocontact en wijzen elkaar op mensen die dreigen er tussendoor te glippen. We zitten een poosje in de kerk en merken dat de Zuid-Amerikaanse bezoekers zonder problemen de kerk verlaten als ze er niet op gekleed zijn. Voor westerse bezoekers is het toch vaker een reden om een hele discussie aan te gaan.

De Kathedraal in eind 19e eeuw opnieuw gebouwd na een verwoestende aardbeving. In 2001 bij de laatste beving is de klokkentoren in elkaar gestort.
Voor de thermale baden moeten we anderhalf uur met de lokale bus reizen. Die tijd vliegt om want we rijden de stad uit dus is er genoeg  te zien. Maar ook in de bus vermaak: verliefde stellen, ruzies, bedelaars, verkopers, ouders met leuke of heel vervelende kinderen, mensen die zoveel spullen meeslepen dat het lijkt alsof ze aan het verhuizen zijn. We vervelen ons geen moment. De thermale baden bestaan uit diverse kleine bassins met een helende werking op bijna alle klachten. Ik val volledig uit de toon met mijn oranje bikini tussen alle zwarte badpakken met pijpjes en mouwen. Zuid-Amerikanen zijn nieuwsgierig en hebben geen gevoel voor iemands persoonlijke ruimte. In no-time is het bad waar we met z’n tweeën begonnen vol met veel mensen die allerlei vragen stellen aan ons.
We hebben in Arequipa een aantal keer bijzonder gegeten. Vegetarische sushi, wat voor ons een culinaire verrassing was. Het restaurant dat zijn menu volledig rond de verschillende soorten aardappelen van de Andes had opgebouwd. Heerlijke aardappels met verschillende toppings. En drie soorten biefstuk op een sizzeling hot stone met de beste frieten van dit continent. Alleen die slab…
 Adriana

Het hart van de Inca

Reizen betekent een hoop regelen. Soms regel je pas onderdak, vervoer of trips op het laatste moment maar in het geval van het bezoek aan Machu Picchu hadden we dat al langer van te voren gedaan. Door de extra dagen in La Paz zouden onze reserveringen in de knel komen. Dus besloten we (hoe milieuonvriendelijk) te vliegen van La Paz naar Cusco. De stad vanwaaruit de meeste mensen Machu Picchu bezoeken. Wat een snelle reis in vergelijking met de nachtbus. 😌

Machu Picchu is nog mooier en bijzonderder dan op al die foto’s te zien is of te lezen is in boeken, gidsen en online. Stel je een afgelegen, bijna onbereikbare plek in de bergen voor waar ooit met eenvoudige werktuigen een dorp voor vijf- tot zeshonderd bewoners  is gerealiseerd. Machu Picchu was een heilige nederzetting van de Inca’s van begin 15e eeuw totdat de Spanjaarden grotendeels Zuid-Amerika gekoloniseerd hadden. Er woonden dus alleen priesters en ander hogergeplaatst volk.
De Inca’s bouwden al hun steden volgens het principe hoog (woningen voor de hooggeplaatsten en de heilige plaats en zoals tempels) en laag (huizen voor lagergeplaatsten en werkvolk) en links (voedselproductie en voorraad) en rechts (wonen en aanbidden). De watertoevoer liep er als een slagader doorheen. Deze vierdeling is bij Machu Picchu goed te zien.
Begonnen werd met het fundament, de terrassen waarop ze de gewassen verbouwden. De terrassen waren niet alleen belangrijk voor de voedselproductie maar ook om erosie te voorkomen. Door de opbouw kon bovendien snel veel water worden verwerkt. Er zijn hier namelijk twee seizoenen: het droge (winter) en het regenseizoen (zomer).
Er werden ook huizen, tempels, pleinen en voorraadschuren gebouwd op zo’n manier dat ze aardbevingsbestendig waren. De Inca’s legden een waterleiding aan en hielden de leylijn vrij van bebouwing om de energie goed te kunnen laten stromen. De stenen die ze gebruikten, hakten ze uit de berg waarop ze hun stad gingen realiseren. Ze bewerkten de stenen door de natuurlijke breuklijnen te volgen.
aardbevingsbestendig bouwen door onder meer grote stenen onderin en kleinere aan de bovenkant die ook in elkaar grijpen
Verder waren ze goed bekend het sterrenstelsel en de zonnewende. Ze wisten precies wanneer er gezaaid en geoogst moest worden.De zon, maan, sterren en moeder aarde waren de basiselementen van hun religie. De condor, poema en slang waren de drie-eenheid die met hun bijbehorende eigenschappen als een soort metafoor moesten zorgen dat iedereen zich aan de regels hield.
De Inca’s offerden mensen en dieren om de goden gunstig te stemmen. In onze ogen barbaars maar ze leefden wel in totale harmonie met de aarde. Zij vonden dat alles wat leeft of aanwezig was op aarde (dieren, planten, bergen et cetera) ook toebehoorde aan moeder aarde. Mensen zijn daar een onderdeel van en slechts te gast. Dus bij het overlijden geef je ze terug aan de aarde..
het belangrijkste gebouw is rond, de zonnetempel
Waarom bouwden de Inca’s hun heilige stad deze plek? Van onze gids begrepen we dat een aantal zaken doorslaggevend waren: de rivier maakt een lus om dit bergcluster, er liggen vier voor de Inca’s belangrijke coördinatiepunten rondom de locatie (bergtoppen en andere Inca-nederzettingen), er waren natuurlijke waterbronnen en het gesteente in deze berg bevat kwarts. Hoe ze dat in die tijd wisten? Inca’s waren een ontwikkeld volk vandaar dat zij deze plek bewust kozen.. Met hun kennis, gevoel voor infrastructuur en organisatiegraad konden ze hun rijk in korte tijd zo vergroten tot het huidige Peru, Bolivia en delen van Argentinië, Chili en Ecuador.
Tijdens de Spaanse kolonisatie is veel goud en zilver door de Spanjaarden buitgemaakt op de Inca’s. Die vonden het raar dat de Spanjaarden alleen dat wilden hebben. Voedsel was voor de Inca’s de belangrijkste economische factor. Goud kon je niet opeten of gebruiken om te werken, het was alleen decoratie. Machu Picchu lag zo goed verborgen dat de Spanjaarden het nooit gevonden hebben. Er schijnt nog een Inca-stad beschreven te zijn die tot de dag van vandaag niet gevonden is..De Amerikaanse wetenschapper Bingham heeft Machu Picchu in 1911 op aanwijzingen van bewoners in de streek wel ontdekt. Het ligt voor de hand dat de Inca’s alleen het voedsel meegenomen hebben toen ze de stad verlieten. Dus men vermoedt dat het vele goud dat ongetwijfeld in deze stad aanwezig was, meegenomen is naar Amerika.
Waarom Machu Picchu verlaten is, is niet bekend. Een virus, opdracht van hogerhand of.. Men weet het niet. Het was in ieder geval onverwachts want de nederzetting was nog niet af. Er was nog werk in uitvoering waarvan de resten nog zichtbaar zijn. Volgens onze gids zijn er nu geen directe nazaten van de Incas meer. ‘We zijn allemaal een mix’ zei hij.
er wordt nog steeds gewerkt aan Machu Picchu maar dan om het in stand te houden
Een bezoek aan Machu Picchu betekent een lange reis vanuit Cusco met auto of bus en de laatste twee uur een treinreis. Er is geen weg naar Agua Calientas, een dorp speciaal aangelegd om de bezoekersstroom naar Machu Picchu te faciliteren. Op de archeologische site zelf is het flink klimmen en klauteren, heb je ontmoetingen met lama’s en zijn er andere bezoekers. Er is een soort van eenrichtingsverkeer en er staan suppoosten om ervoor te zorgen dat iedereen op de route blijft. Dat is ook wel logisch want in het hoogseizoen in onze zomer, zijn er zo’n zes-  tot zevenduizend bezoekers per dag. Wij hadden geluk: zon en weinig bezoekers vanwege het laagseizoen.
Aziatische bezoekers belagen de huidige bewoners van Machu Picchu voor een gedenkwaardige foto
Agua Calientes is alleen per trein of te voet bereikbaar,vandaar dat het spoor de weg door het dorp vormt
We vonden het een bijzondere ervaring die mede tot leven kwam door de verhalen van de gids en door alles wat nog zichtbaar is en de sfeer op deze afgelegen plek. In de trein terug naar Cusco hadden we genoeg tijd om erover na te denken. Er was een tegemoetkomende trein ontspoord. En aangezien het grootse gedeelte van het meer dan 60 km lange traject een enkel spoor heeft, moesten we vier uur wachten tot het spoor weer vrij was. Ondanks onze voorbereiding en de perfecte organisatie van onze trip naar Machu Picchu een onvoorziene gebeurtenis: dit is Zuid-Amerika ten voeten uit!
Adriana