Uitstapje naar Peru

Vilcabamba ligt in het zuiden van Ecuador en dat ligt vlak bij het noorden van Peru. In het zuiden van Peru gaan we nog komen, later tijdens onze reis, maar het noorden is nu beter bereikbaar. Leuk uitstapje dachten we..

in de bus

De Zuid-Amerikaanse historie is ons op grote lijnen wel bekend. Er zijn resten gevonden van beschavingen die terug gaan tot 5000 BC. Pre-Colombiaans noemen ze dat hier. De Inca’s zijn de bekendste door de bouw van onder meer Machu Picchu. Maar hun rijk heeft maar een kleine honderd jaar gebloeid. Toen kwamen de Spanjaarden.. Daarvan is veel bewaard gebleven dat voor ons ook herkenbaar is, dus Europese invloeden heeft. Halverwege de 19e eeuw zijn de Spanjaarden verjaagd en zijn er veel oorlogen geweest om te komen tot de huidige indeling van het continent. Tot onze verbazing is de oorlog tussen Ecuador en Peru pas in 1999 beëindigd.

grensovergang Ecuador-Peru

Dus het is geen drukke grensovergang die wij gekozen hebben. In tegendeel: na vierenhalf uur in de bus en een uur in de taxi, grotendeels over dirt road en door een woest landschap bereiken we de grens. We zijn alleen af en toe wat militaire posten gepasseerd. We zijn Ecuador zo uit: een formulier invullen, een stempeltje en een gesprek waarvan we meer dan de helft niet verstaan. Op tijd lachen en knikken en reageren op wat je wel begrijpt is onze tactiek. Dan passeren we niemandsland: een enorme brug over de rivier, heel bijzonder. De immigratie officier aan de Peruaanse kant neemt zijn lunchpauze wel erg ruim. We wachten en wachten.. Na weer een formulier en een stempel zijn we in Peru.

En daar gaat het totaal anders dan in Ecuador met zijn prettige en inzichtelijke bussysteem. Hier zijn de collectivo’s de baas en we hadden geen idee hoe dat geregeld was.

hostal meer stal dan hospitality..

Uiteindelijk in het donker in een stad met overnachtingsmogelijkheden belandt. Het hostal was lawaaiig, smerig en er waren een paar snel bewegende beestjes op de vloer. Morgen maar snel verder reizen.

Adriana

Lieflijk Vilcabamba

We zijn aangekomen in Vilcabamba, een dorp op de zuidelijke hoogvlakte van Ecuador. De omgeving is mooi, bergachtig met semi tropisch regenwoud. We verblijven in hostal Rendez Vous. Hier spreken ze dat uit als Rendez Bous. De letter v wordt hier een zachte b.

ons hostal was snel gevonden, mooi want die rugzak wordt er niet lichter op

Onze accommodatie heeft een prachtige tuin en reizen is heel vermoeiend :-). Dus een dagje in de hangmat en digitaal en analoog informatie opnemen.

genieten..

De stijve benen weer in model lopen met een hike van 4 km. Lijkt weinig maar we zitten hier nog steeds op 1.500 m en niets is vlak of internationaal bewegwijzerd, maar wel erg mooi.

Zuid-Amerika is het land van de caballos, paarden. Dus ook een van de vele kantoortjes binnengestapt voor een tour. Een halve dag leek mij genoeg want je gebruikt heel andere spieren dan normaal. Bert was nog aan het bijkomen van de vorige rit dus miste hij deze prachtige rit door de bergen naar een waterval.

Samen met de gids op stap. We merken dat het laagseizoen is. Er zijn weinig gasten in het hostal en er wordt druk onderhoud gepleegd. Dat weerhoud een aantal kolibries niet om zich in de tuin te laven aan het het nectar van de vele bloeiende planten.

We vermaken ons goed! Adriana

IJsjes, fudge, koekjes en andere zoetigheden

Onze tweede dag in Cuenca en gelijk onze laatste. Het lijkt veel drie dagen als je vooraf boekt. Maar met een reisdag, een dag bijkomen van de reis en wennen aan een nieuw onderkomen en nieuwe stad, dan zijn al twee dagen om.

een nieuwe stad ontdekken

Het valt ons op dat er veel zoetigheid en andere snacks te koop is. Makkelijk te verkrijgen en niet duur. Dat zie je ook een beetje terug in de bewoners, uitdijende vrouwen, mannen met zichtbare buiken en net even te dikke kinderen. Op het platteland kom je dat minder tegen dan in de steden. Na het bezoeken van diverse kerken en het Pumapungo museum lopen we tegen een zeer verantwoord eettentje aan. De trek in eten is wel wat weggezakt door de tentoonstelling shrunken heads. Een bevolkingsgroep in Zuid-Amerika had de gewoonte om hun manlijke vijanden na het overmeesteren te onthoofden. Ze naaiden de monden dicht en hingen de trofee om hun nek. Deze hoofden krimpen natuurlijk maar ze waren nog goed herkenbaar en met een ongelofelijke hoeveelheid haar eraan. Zij worden gestimuleerd door de overheid om alle rituelen nog uit te voeren, behalve deze.

100% eco en broodjes verzamel je met een mandje

Genoten van de vele Katholieke kerken die deze stad rijk is. Tevens een stad waar veel culturele activiteiten zijn en de meeste musea gratis toegankelijk.

kerken met rijke of juist eenvoudige inrichting of, zoals ook in Nederland, met een heel andere functie

En op zondag ook een uitgebreide bloemenmarkt.

daar word je vrolijk van

Adriana

Van Latacunga naar Cuenca

Na bijna veertien dagen nemen we afscheid van dochter 1. en haar man. Zij hebben de fietsen even geparkeerd en gaan  met een minirugzakje naar Banos. Dat reist toch een stuk prettiger dan onze zware backpacks merken we. Wij willen graag onze weken in Ecuador besteden om zoveel mogelijk te zien dat nu bereisbaar is, en in het noorden van Peru zijn ook Inca ruïnes te bezoeken: Kuelap. Dus onze volgende stop is Cuenca, wederom een pareltje op de UNESCO werelderfgoedlijst.

De bus naar Cuenca met Wi-Fi en media-entertainment

De busreis naar Cuenca duurde zesenhalf uur. Het voordeel was dat er Wi-Fi was. Het nadeel was groter namelijk er werden films vertoond waarbij de volumeknop op maximaal stond. De Amerikaanse films zijn hier allemaal nagesynchroniseerd, dus goed voor het oefenen van de taal. Maar bij de derde actie film, James Bond, Casino Royale, was ik het helemaal zat.

James Bond reisde mee..

Bij aankomst in Cuenca waren we in no-time met een taxi in het historische centrum. Heerlijk! Maar wat ons al eerder opviel is dat de taxichauffeurs rijden op aanwijzingen van hun passagiers. Want ondanks de adresaanduiding van AirBnB die wij hem lieten lezen, kon hij het niet vinden. Nou dachten we, dan doen we het zelf wel en gingen we met onze backpack op onze rug op zoek. Westerse logica telt hier echter niet. Nummers zijn ondergeschikt aan een vage aanduiding van een kruising. Na een uur zoeken was onze host het waarschijnlijk ook zat want toen liepen we hem op straat tegen het lijf. Wat waren we blij dat we er waren.. Een grote hamburger als beloning en omdat dat het de enige plek was waar we nog wat te eten konden krijgen.

fast food

Adriana

In de vulkaan

Vandaag gaan we met de bus wederom naar een vulkaan. Maar dan geen actieve maar eentje die volgelopen is met water. Een makkie verwachten we als we in een bus vol met “gringo’s” naar Quilotoa rijden. Gringo is het woord dat Zuid-Amerikanen gebruiken voor westerlingen. En ik ben ook goed herkenbaar met blonde haren, lichte huid, groene ogen en mijn enorme lengte 🙂 Bert wordt regelmatig aangezien voor een local en dat is ook niet altijd handig. Want de snelle en enorme woordenstroom die dan op gang komt kunnen we (nog) niet verstaan. De Engelse taal spreken  maar bijzonder weinig mensen hier.

de vrouwen dragen kleurrijke rokken met brede banden rond de taille en vooral de hoeden zijn karakteristiek voor Ecuador

We zijn nu op de centrale hoogvlakte van Ecuador. Dat betekent dat we nog steeds erg hijgen als we een heuveltje op moeten. We vinden een wintersportplaats op 2.000 meter in Europa al heel hoog en hier leven we op 2.500 meter alsof het niks is. De krater was een fantastisch gezicht en we wilden natuurlijk ook naar het water afdalen.

poseren op het uitzichtpunt

Het afdalen in de krater was al een aardige inspanning aangezien heet merendeel van het pad mul en zanderig was. En Bert en ik gingen steeds meer opzien tegen het omhoog lopen.

op weg naar beneden

Er is in dit continent voor alles een oplossing! Beneden staan paarden en muilezels die ons naar boven kunnen brengen. Met als excuus dat we hiermee de lokale bevolking ondersteunen zijn we erop geklommen. Als echte rookies hadden we vooraf geen prijs afgesproken. En dat is niet handig want onze begeleider, een jochie van een jaar of negen wilde onderweg meer geld hebben. Dat hebben we in ons beste Spaans weten te voorkomen..  Voor mij een mijlpaal dat ik Bert in de tweede week op reis al op een paard gekregen heb.  Levert leuke plaatjes op.

Quilotoa

Adriana

 

Op de vulkaan

De gids vertelt ons dat de vulkaan die we gaan beklimmen in 2015 nog actief was. Het bezoeken van Refugio Jose Rivas, het hoogste bereikbare punt voor de bezoekers van het park,  kan pas weer sinds vier maanden. Hebben wij even geluk! We zijn in het Nationaal Park Cotopaxi. En de vulkaan met de gelijke naam is de twee na hoogste actieve vulkaan ter wereld van 5.892 meter in totaal.

topje van de vulkaan is net zichtbaar tussen de wolken

Het beklimmen van het hoogst bereikbare punt is een langzaam proces. Voetje voor voetje klim ik omhoog via het langzame pad. Dat betekent anderhalve kilometer zigzaggend naar 4.800 meter terwijl je het gevoel hebt net te weinig zuurstof binnen te krijgen. Of te wel wat ik mij voorstel als je voelt al je bijna 90 bent.. Want zolang zijn Bert en ik nog niet op hoogtestage.

en het was koud boven, inclusief lichte ijsregen

We zijn wel met ons neus op de gevolgen van de klimaatverandering gedrukt. De IJskap van de Cotopaxi is in dertig jaar tijd meer dan voor de helft gesmolten. Waardoor de natuur veel minder water tot haar beschikking heeft. Wat leidt tot grote veranderingen van de flora en fauna.

Adriana

 

 

Als echte backpackers?

We verruilen Quito voor het zuidelijker gelegen Latacunga. Een mooie uitvalsbasis voor een bezoek aan de centrale hoogvlakte van Ecuador. Dat betekent vandaag echt op pad met onze backpack. En natuurlijk met openbaar vervoer: lekker goedkoop!

Je hele hebben en houwen op je rug..

Wat kunnen we erover zeggen, in ieder geval dat het niet meevalt, want je staat zo anderhalf uur in de bus. En dan wordt zo’n backpack heel erg zwaar naast dat het ook wat onhandelbaar is als het niet op je rug zit.

Het familiehuis dat we geboekt hadden bleek een bijzonder zelfgebouwd familiehuis te zijn in roze.

ons onderkomen in Latacunga

De moeder van de verhuurder was zo verguld met ons bezoek dat ze ons werkelijk alles in huis wilde laten zien. Tot en met de zelfgemaakte waterval en vijver in de tuin met romantische verlichting voor in de avond. Bij het afscheid gaf ze ons allemaal een zoen. In de avond zaten we allemaal rond de open haard want het bleek zonder verwarming en isolatie vrij koud.

ouderwets vuurtje stoken

Adriana

Middelpunt van de aarde

Ecuador heeft niet voor niets deze naam, ‘the equator’ of te wel evenaar loopt door dit land. En als het land geheel vlak zou zijn dan was het een soort Sahara. De hoogte van het Andes gebergte zorgt voor een heel andere temperatuur. Ergens halverwege de achttiende eeuw was een Franse wetenschapper in Ecuador bezig om het snijpunt van de nul lengte meridiaan op de evenaar te bepalen. Tegenwoordig is het een toeristische hotspot net buiten Quito en uitstekend te bereiken met openbaar vervoer. Voor het enorme bedrag van tweemaal 0,25 doller zit je bijna twee uur in de bus. Sight seeing gefaciliteerd door de overheid!

Openbaar vervoer in Quito

De nul meridiaan is als een duidelijke streep weergegeven en dat levert leuke plaatjes op. In de toren is een interessante expositie over feiten en fabels waaronder de waterkolk naar links of rechts draaiend.

Het noordelijk en zuidelijk halfrond getrouwd

Adriana

 

 

Quito – Ecuador

Onze reis start in Ecuador en via AirBnB hebben we een appartement voor vier personen geregeld. Want we krijgen bezoek! Dochter 1. is sinds februari 2017 op huwelijk-wereldreis. Zij fietst samen met haar man vanaf het zuidelijkste puntje in Zuid-Amerika naar het noorden. Ze zijn al zeven maanden onderweg, dus erg fijn om elkaar weer te zien.

 

samen Quito verkennen

Hun tips en ervaringen kunnen we goed gebruiken en het is heerlijk dat er iemand is die een beetje beter Spaans spreekt en verstaat dan wij. Want het leren uit een boekje en van diverse apps maakt dat je wel een beetje duidelijk kan maken wat je wilt maar het antwoord is vooralsnog onverstaanbaar. We hebben nog niet echt het idee dat we heel lang op reis zullen zijn. Er zijn nog een aantal zaken die we vanuit hier proberen te regelen omdat we daar voor vertrek niet aan toe gekomen zijn.

enorme kathedraal waar we tot in de toren mochten klimmen

In Ecuador is tot onze verbazing dollar het betaalmiddel. In de afgelopen vier dagen merken we dat het een relaxte samenleving is met vriendelijke mensen waar we qua lengte boven uitsteken. Quito is een levendige stad met een mooi bewaard historisch centrum. De eerste van vele UNESCO werelderfgoedlocaties die we zullen tegenkomen.

Adriana

 

voorbereidingen wereldreis

Een wereldreis was onze grote wens en een aantal jaar geleden zijn we stappen gaan zetten om te kijken of die wens in vervulling kon gaan. Het kiezen van de bestemmingen en het sparen van genoeg geld voor een jaar reizen is achteraf het makkelijkste geweest. Want er komt een hoop bij kijken als je voor een jaar op pad wilt. En denk je een half jaar van te voren dat je nog zeeën van tijd hebt, twee weken voor vertrek was ik volslagen in paniek.

Ons hele bezit voor de komende 11 maanden

Als 55 plus echtpaar met leuk werk, wonend op een prachtige plek en een rijk sociaal en maatschappelijk leven lijkt het een grote stap om een jaar vrij te nemen om te gaan reizen. Er is veel dat je bindt aan huis en haard. Maar de vrijheid en het ervaren om los te zijn van het prettige leven in Nederland lonkten en dus hebben we de stap gewaagd. We zijn benieuwd hoe het ons veranderd, hoe adaptief we nog zijn, waar we tegenaan lopen en hoe rijk we in ons hoofd worden. Ik hoop dat hier te gaan beschrijven dus tot later!

Adriana