Het best bewaarde geheim

Voordat we naar het uiterste zuiden van Zuid Amerika vliegen hebben we nog een hele dag in Quito. In onze LP lazen we over een klooster waar een origineel hangt van een bekende Nederlandse schilder. Dus op naar het San Diego klooster en het museum El Padre Almeida.

Het ministerie van toerisme van Ecuador, zij wel!

Vanwege de lange busrit gisteren besluiten we de vijf kilometer door de stad naar het klooster te lopen.

Convento de San Diego, Quito

Nadat we entree betaald hebben en onze namen, nationaliteit en leeftijd in een groot boek geschreven hebben, moeten we even wachten. De man die ons ontvangen heeft drukt op een knopje en achter de gesloten deur van het klooster gaat een bel klingelen als een kleine kerkklok. We kijken elkaar aan en verwachten als de deur opengaat een monnik te zien staan. Er verschijnt echter een kleine pittige oudere vrouw die ons in rap Spaans een folder in de hand drukt en ons druk gebarend naar binnen loodst. Dan gaat met een enorm kabaal haar mobiele telefoon af en verdwijnt ze achter de deur die ze net voor ons geopend heeft. Dat geeft ons de gelegenheid de Spaanse folder in alle rust door te lezen zodat we het verhaal straks een beetje begrijpen.

onze gids met de enorme sleutelbos

Als ze ons weer vindt op de patio van de pilaren neemt ze ons in een moordend tempo, rap de Spaanse informatie over ons uitstortend mee door het hele gebouw. Op elke deur zit een slot dat geopend moet worden en die onze gids, als we klaar zijn, weer zorgvuldig afsluit. We begrijpen dat dit klooster de een na oudste in heel Zuid-Amerika is. In het begin van de zestiende eeuw gebouwd en dat het nog steeds een klooster is waar 24 monniken wonen. Een deel van het klooster wordt op dit moment gerestaureerd en dat gebeurd met veel lawaai terwijl we langs een bordje silencio lopen.

De volgende verrassing is dat ze ons meeneemt achter het altaar en daar een hele dikke stenen deur opent waardoor we in een soort van geheime ruimte komen.

In de vloer zien we door een opening de schedels van overleden bewoners van het klooster opdoemen.

Onze gids is, nadat ze haar verhaal verteld heeft, alweer uit de ruimte vertrokken en staat met de deur in de hand ons nadrukkelijk op te wachten. Ze heeft echt haast en laat dat op net niet onbeschofte manier blijken, het is bijna siësta natuurlijk. We snellen langs de kamers van de monniken terwijl het gedreun van de drilboor in onze oren dreunt.

Door de keuken waar het vuur in de oven behaaglijk brandt.

En deze verrassing hadden we niet kunnen bedenken. Onze gids loopt snel een trap op en glipt door een kleine opening. Ik volg haar op de voet en sta dan op het dak van de kerk.

Waar ik samen met de gids geniet van een prachtig uitzicht op Quito en het beeld van Maria op de berg.

De spanning bouwt zich op want onze motivatie om hierheen te gaan was het stuk van de Nederlandse schilder.

En ja de laatste deur die ontsloten wordt is de expositie van een aantal schilderijen waaronder een originele Jeroen Bosch.

Als je ooit in Quito bent moet je deze verrassingstocht zeker niet overslaan. Dit museum maakt een bezoek tot een experience! www.museofranciscanodelpadrealmeida.org

Adriana

 

Ring van vuur

Als echte wereldreizigers informeren we ons over de bestemmingen die (willen) bezoeken. De Loney Planet (LP) is daarbij onze absolute favoriet. De LP van Ecuador die we in hardcopy mee hebben is een uitgave van oktober 2015. Een klein detail bij dit verhaal.

In onze LP lazen we over de kustplaats Bahia de Caraquez, een levendige badplaats waar je goed vis kon eten. Via bookings.com reserveerden we een accommodatie met zwembad en uitzicht op zee: heerlijk.

Het bleek een bijzonder ingericht guesthouse te zijn met een bed dat een meter van de grond stond. Je moest er echt inklimmen!

Eenmaal geïnstalleerd gingen we een rondje lopen. Daarbij verbaasden we ons over de vele wegwerkzaamheden en het leek wel of alle hoogbouw tegelijk werd gerenoveerd. Ook de levendige sfeer zoals in de LP benoemd konden we nergens vinden. Google informeerde ons nader: in april 2016 heeft er een enorme aardbeving in dit gebied plaatsgevonden waarbij meer dan 600 doden zijn gevallen. En in juni 2017 was er nog een kleintje overheen gekomen. Hmm dat we dat niet eerder doorhadden..

Het blijkt dat ongeveer driekwart van alle vulkanen op de wereld zich bevinden rondom de Stille Oceaan, waaronder Nieuw Zeeland en Zuid Amerika. De twee bestemmingen waar we tijdens onze wereldreis in totaal bijna tien maanden doorbrengen. Er bevinden zich 65 gevaarlijke vulkanen binnen deze vulkaanring die ook wel Ring of Fire wordt genoemd.

Tot later!

Adriana

NB In december 2017 lazen we dat er in de regio van Bahia de Caraquez opnieuw een aardbeving had plaatsgevonden met een kracht van 6 op de schaal van Richter.

Vogels met blauwe zwemvliezen

Isla de la Plata ofwel het zilveren eiland

Vandaag maken we een trip naar Isla de la Plata, een eiland voor de kust van Ecuador.  Het eiland heeft ongeveer dezelfde geïsoleerde ligging als de Galapagos eilanden en vergelijkbare ontwikkeling van flora en fauna. De blue footed boobies komen hier ook voor en die wilden we graag zien.

Onderweg krijgen we een prachtige bonus: diverse walvissen!

IMG_4773

De zee voor de kust is niet zo diep en tot oktober komen de walvissen naar dit gebied om te paren. Het gedrag dat de mannetjes walvis voor onze neus vertoonde was om het vrouwtje te imponeren. Het kalf van ongeveer twee jaar oud zwom vlak bij de moeder. We hebben er zeker een half uur van dit spektakel genoten.

springen, met staart op water slaan, zijwaarts rollen: prachtig!

De boot meert aan op het strand en dan is het tijd voor de zeevogels met de blauwe zwemvliezen. Het eiland dankt haar naam aan de vogelpoep van de jongens met de blauwe zwemvliezen. De poep, waarmee het eiland vol ligt, heeft in het maanlicht een zilveren glans. De vogels zijn niet bang voor mensen zoals op het vasteland waar ze prooi zijn van diverse zoogdieren. We houden op aanwijzingen van de gids gepaste afstand.

Omdat: ze op eieren zitten

jongen hebben, waarbij de man en de vrouw het nest om beurten bewaken

of elkaar het hof maken

Hoe ouder de vogel, hoe donkerder het blauw van de zwemvliezen. We zagen ze in zee duiken en weer opvliegen met vis in hun bek. De Nederlandse naam is: blauwvoetgent.

Als toetje na de lunch hebben we gesnorkeld tussen de zeeschildpadden.

Daarna weer met 300 pk achter de boot terug gesjeesd.

Adriana

Afscheid van de jungle en op naar de kust

We vertrekken uit het regenwoud, of Oriënte zoals het hier genoemd wordt.  Afscheid van Karin en Roberto en hun kinderen die we de afgelopen week goed hebben leren kennen. We hebben een aantal keren met hen gezeten en heel veel vragen gesteld om inzicht te krijgen in hoe we hen kunnen helpen. Het social mediaplan dat we gezamenlijk gemaakt hebben heeft tot hun grote vreugde zijn eerste vruchten afgeworpen. Quick wins noemen we dat in goed Nederlands. Verder vanuit ons perspectief advies gegeven over doelgroepen en markten, verteld wat wij bijzonder waardeerden bij hun aanpak en accommodatie en wat er volgens ons miste. Ook hebben we inzichtelijk gemaakt hoe hun communicatie inzet meer kracht heeft als je de lay-out en opzet overal consequent toepast en dus ook fysiek doorvoert in bv. hun bookingsoffice.  Leuk om te doen en allemaal hebben we ervan geleerd!

woordjes oefenen met Caroline, de middelste dochter van Karin en Roberto momenten die voor ons gelijk een Spaanse les vormden

We nemen om tijd en geld te besparen de bus vanuit Tena naar Quito via een bergachtige route. En vanuit Quito de nachtbus naar Puerto Lopez dat aan de kust van Ecuador ligt aan de Grote of Stille Oceaan.

van alles te koop voor onderweg of om meteen op te eten zoals de bolle wangen van de vrouw op de voorgrond laat zien..

Tijdens de busreis kom je het een en ander te weten over het land en zijn gebruiken. Hierbij een aantal verschillen met het OV in Nederland! De bus is pas echt op weg als er genoeg betalende passagiers aan boord zijn. Want via maps.me (navigatie app) kregen we door dat er na vertrek bij het busstation nog diverse rondjes door de stad werden gereden totdat de bus vol zat. Verder kun je overal waar je wilt uitstappen als je dat aangeeft. Met als gevolg dat de bus in elk gehucht een aantal malen stopt omdat iemand er op die plek uit wil. Het versturen van pakketten en andere goederen vindt in het dagelijkse leven hier ook plaats met de bus. Dus er wordt van alles in en uit de bagageruimte van de bus gehaald en gezet zonder dat de eigenaar meereist. Van pakketjes tot enorme zakken met groente en fruit en dieren zoals kippen. En de buschauffeur zit alleen achter het stuur, er is een assistent die het dus heel druk heeft. Het zijn over het algemeen magere jonge mannen die de nog rijdende bus uit en in springen om passagiers te ronselen, het bagageruim te regelen, het geld bij de passagiers te innen en wat er allemaal nog meer bijkomt. We zagen een keer dat hij door de chauffeur het bos in werd gestuurd en met een aantal enorme watermeloenen terug kwam. Kortom je weet nooit hoe laat je vertrekt en aankomt maar er is vertier genoeg.

het organiseren van het bagageruim

’s Nachts is het een stuk rustiger met in- en uitstappen en vervoer van goederen. Onderweg wordt gestopt bij een soort van wegrestaurants waar toiletten zijn en je kunt eten.

wegrestaurant waar je midden in de nacht kip, rijst en bonen kunt eten

Tot later, Adriana

Hels kabaal en stikdonker

Ecuador heeft een bijzonder rijke flora en fauna. De meeste dieren en planten soorten ter wereld in een land dat net zo groot is als Groot-Brittannië. Tijdens ons verblijf in Grand Selva Lodge hebben we met verbazing geluisterd naar het lawaai dat alle beesten buiten, en soms ook binnen 😜, maken. Het is hier, zo dicht bij de evenaar, al om half zeven donker. En dan begint hier een bonte verzameling van natuurlijke bewoners zich te roeren.

apen

Er is nog meer dat lawaai maakt..

en soms ook behoorlijk groot is..

of waar je stiekem een beetje bang voor bent..

ze waren bliksemsnel in de buis verdwenen!

Tot grote vreugde van de eigenaren van de lodge kwam er vanavond een auto aanrijden waarin twee vogelkenners zaten. Een Spanjaard en een… Nederlander.  Ze waren zo blij als blik omdat ze een hele bijzondere adelaar hadden gespot en foto’s hadden gemaakt van een vogel waarvan nauwelijks nog beelden van zijn. Ze leven van het gidsen van groepen vogelaars door Ecuador. Een mooie kans voor onze gastvrouw, dus het contact was snel gelegd.

De Nederlander is een geboren Groninger  en leeft sinds 12 jaar in Ecuador. Hij heeft een keer op 1 dag 431 verschillende vogels gespot, daarmee heeft hij samen met een aantal anderen een record behaald dat nog niet verbroken is vertelde hij. In Nederland doe je er zeker 15 tot 20 jaar over om dat te bereiken volgens hem.

We zaten buiten nog even na te praten. Het gesprek werd vaak onderbroken door het noemen van de ene na de andere vogelnaam. Voor ons in de kakafonie van de nachtelijke geluiden niet te onderscheiden en we hadden ook geen beeld bij de namen. Ieder zijn vak!

Veel foto’s die hij gemaakt heeft van vogels kun je vinden op zijn website: www.sapayoa.com

Adriana

MVO in het Amazonegebied

Het leuke van reizen is dat je zoveel mensen met een bijzonder verhaal ontmoet. Vanwege het feit dat we de taal nog niet voldoende spreken zijn het nu nog niet vaak Ecuadoranen. Maar bv de Franse hoteleigenaar in Vilcabamba, de Nieuw Zeelandse paardenliefhebber en nu onze Oostenrijkse gastvrouw.

Grand Selva Lodge in Tena

We verblijven in het Amazonegebied van Ecuador. Warm, vochtig en heel veel groen. De rivier waarop we een vaartocht maken mondt uiteindelijk uit in de Amazone rivier. De eigenaren van de lodge waar we verblijven vormen een combinatie van een Oostenrijkse en een Ecuadoraan die elkaar tijdens hun studie in Verenigde Staten van Amerika hebben ontmoet. Ze zijn nu drie dochters rijker en leven van het toerisme.

Rio Napo

Karin en Roberto proberen, zoals we dat in Nederland noemen, op maatschappelijk verantwoorde wijze te ondernemen. Ze betrekken zoveel mogelijk producten lokaal, verschaffen werk aan mensen van de nabij gelegen dorpen die een minderheidsgroep in dit land vormen, hebben alleen spaarlampen en laten met allerlei tours met mooie van dit gebied zien. Ze hebben ook zo’n 150 hectare land rondom hun accommodatie gekocht. Niet om uit te breiden maar om te voorkomen dat het regenwoud gekapt wordt voor economische doeleinden. Want in de tien jaar dat zij hier wonen hebben ze veel regenwoud zien verdwijnen.

De tours die wij deden: de dierenopvang,

dierenopvang van allerlei inheemse dieren merendeels gefund door bezoekers zoals wij

een rondleiding door het nabij gelegen Kichwa dorp, een klim en klautertocht naar een waterval waaronder we konden zwemmen, een wandeling door het primaire regenwoud want ook een klim en klauterpartij was,

een cacao workshop,

met het hele proces van plukken, branden, pellen, malen, proeven en…

smeren!

Ze willen graag meer gasten ontvangen die hun manier van gastvrijheid waarderen en worstelden met de vraag van hoe, wie, wat, wanneer et cetera. En toen ze hoorden dat wij in toerisme en communicatie werkten was de match gauw gemaakt. Zijn we stiekem ook een beetje aan het werk.

en koelen we af in het zwembad

Adriana

Kuelap, het nieuwe Machu Picchu

In tegenstelling tot wat ik eerder vermeldde is Kuelap niet gebouwd door de Inca’s maar door een volk dat zich Chachapoyas noemde. De Inca’s zijn halverwege de 15e eeuw hun rijk gaan uitbreiden en liepen daarbij dit pre-Colombiaanse volk tegen het lijf dat hen veel weerstand bood. De Chachapoyas hebben zelfs met de Spanjaarden samengewerkt tegen de Inca’s.

Kuelap

Het is een zonnige dag als we de tour naar Kuelap doen. Kuelap is een stad gebouwd in het noorden van Peru in de periode 500 BC tot het einde van de 15e eeuw. Geografisch bijzonder goed gekozen: op een bergrug en door de omringende bergen heel lastig te bereiken. Kuelap is al veertig jaar eerder ontdekt dan Machu Picchu maar pas sinds maart van dit jaar voor de toeristen goed te bezoeken. Er is namelijk een kabelbaan aangelegd door een Frans bedrijf. Dat scheelt aanzienlijk in tijd, 20 minuten  in plaats van twee dagen een steile berg opklimmen.

Teleferiqo: rit van 20 minuten

De gids neemt ons mee in de resten van de stad die nog volop wordt onderzocht door archeologen. Het is enorm groot ; 600 keer 110 meter en het ligt op 3000 meter. Het is niet voor te stellen dat alle kalkstenen, waaruit de ruim 450 gebouwen in de stad zijn opgebouwd, naar boven zijn gedragen.

Er zijn prachtige verhalen over deze stad, de grootste van heel Zuid-Amerika, met zijn enorme muren en ingenieuze toegangspoorten. Uit de eerste bevindingen van de onderzoekers blijkt dat er ook cavia’s in de huizen werden gehouden die voor consumptie waren bedoeld. Ook nu staat het dier nog op het menu: op een plankje gespijkerd, gebraden met het koppie er nog aan.

Adriana