Adembenemend Patagonië (5)

Het is zes uur in de ochtend en ik neem de laatste hap van mijn cruesli met melk. De thee leng ik aan met water want die is veel te heet om even snel op te drinken. Voor de laatste keer check ik of ik alles mee heb: anderhalve liter water, een liter Gatorade, drie muesli repen, een banaan, drie broodjes, een groot stuk chocolade, twee walking sticks en mijn mobiel. Die laatste is mijn communicatiemiddel en fototoestel tijdens onze wereldreis, dus heel belangrijk. Bert zegt vol vertrouwen, ‘je gaat het wel redden hoor’.  Zelf ben ik daar op dit moment helemaal niet zeker van. Drie dagen geleden heb ik mij samen met 14 andere personen van de Dragoman tour enthousiast opgegeven voor de beklimming van de vulkaan Villarrica. En nu is het zover..

De vulkaan is 2.920 meter hoog en bepaalt het straatbeeld van Pucon. Een levendige stad in Chili (Patagonië) van 22.000 inwoners waar vele soorten outdoor activiteiten en tours aan toeristen aangeboden worden. Op Wikipedia staat vermeld dat de Villarrica een stratovulkaan (kegelvormig) is en één van de meest actieve vulkanen in Chili.  De laatste uitbarsting was in maart 2015. We hebben gisteren de zwaveldampen uit de krater zien komen.

We rijden tot ruim 1.200 meter, verder kan de auto niet en dan begint gelijk de beklimming. We dragen allemaal onze eigen spullen mee naar boven. Dus naast het eten en drinken een complete outfit met broek, jas, stijgijzers, ijsbijl, pannenkoeksleetje, drie paar handschoenen, twee buffies en een  gasmasker.  We dragen bergschoenen, veiligheidshelm en gamaschen van het bedrijf.  de groep bestaat uit acht mensen die de tour geboekt hebben, twee ervaren gidsen, twee gidsen in opleiding en het nichtje van de eigenaar van het bedrijf. Eén gids gaat voorop en de rest volgt in zijn voetsporen. 

Gelukkig lag het tempo niet hoog bij het voetje voor voetje naar boven lopen. We waren ook niet alleen op de helling, ik schat dat er ongeveer 100 tot 120 andere gekken waren die bezig waren omhoog te lopen. Twee van onze groep konden het tempo niet bijhouden en twee gidsen gingen met hen op een ander tempo verder klimmen.

ongeveer halverwege..

Bij de derde stop bleken we ongeveer halverwege te zijn. Daar kreeg ik meer energie van dan de repen en de broodjes! Gelukkig had ik geen last van de hoogte, mijn ademhaling ging prima. Mijn benen daarentegen hadden het zwaar maar ik had mij er op ingesteld om boven te komen. De gidsen waren tijdens deze stop flink aan het scheppen, ze controleerden hoe zwaar de sneeuwlagen belast konden worden om zo het risico van een lawine in te schatten. Want was het vanochtend nog venijnig koud, nu enkele uren onderweg onder de volle zon was het bijna warm. dat betekende ook dat de sneeuw papperig was geworden en de kans op wegzakken bij 35º stijgen groter bleek. We liepen al een poosje niet meer recht omhoog maar traverseerden.

Tijdens de één na laatste stop werden we voorbereid op een helling van 45º en moesten we of de stokken of de ijsbijl gebruiken om te voorkomen dat we bij een val veel hoogte zouden verliezen. Er werd ook voorgedaan hoe je dan moest handelen. Dat leek mij allemaal veel energie kosten dus behoedzaam verder geklommen. 

Hier heb ik de buffy ook over mijn neus maar dat bleek achteraf veel te laat. Ik wist niet dat je neusgaten konden verbranden door de zon. De hoogte, de felle zon en het weerkaatsen van de zon op de sneeuw vormen daarvoor een ideale combinatie. Het heeft zeker een week geduurd voordat de roodheid, velletjes en pijn verdwenen waren.

WAUW in zes uur 1.670 meter geklommen en de krater bereikt!

 

Omdat de vulkaan af en toe rommelde en donderde moesten we een gasmasker op. De zwaveldioxide is zeer schadelijk voor je luchtwegen. In de krater zie je het magma gloeien. De eerste keer dat het zo rommelde schrok ik maar de gids lachte erom. Hij klimt zo’n 150 keer per jaar omhoog en kent de berg als zijn broekzak en dit was leuk om te horen vond hij.  De terugweg ging het eerste half uur als een speer. Op een pannenkoeksleetje over de sneeuw naar beneden: dat was fantastisch! De rest van de terugtocht bestond uit het door een halve meter zachte sneeuw ploeteren. Ik was bekaf maar had het voor geen goud willen missen. In meerdere opzichten adembenemend!

Adriana

 

IJzig Patagonie (4)

We hebben op diverse plaatsen gletsjers gezien. De Grey gletsjer in Torres del Paine die in een meer uitkomt waardoor je de ijsblokken voorbij ziet drijven. Om het goed te zien hebben we een stuk over de morene gelopen waar de gletsjer in de ijstijd een soort van vallei heeft uitgesleten.

Of de gletsjer Petito Morreno in het National Park Los Glaciares die de afvoer van de rivieren naar het meer Lago Argentina blokkeert. Als het water zo hoog komt bouwt het een druk op die zo groot wordt dat er stukken van de gletsjer afbreken en het water weer door kan stromen. Het lijkt wel of een gletsjer leeft, je hoort knallen, schuivende bewegingen, plonzen, rommelen. Hier stonden we zo dichtbij dat we regelmatig grote stukken van de gletsjer in het water hoorden en zagen vallen.

De hangende gletsjer was ook een bijzondere. Helaas sinds decennia wel een stuk kleiner geworden dus het was bijna vier kilometer door het woud banjeren voordat we er waren.

 

nu even bijkomen en opwarmen,

Adriana

Spannend Patagonië (3)


De dieren hier zijn best nieuwsgierig, we kunnen ze goed zien als ze aangetrokken door de geuren uit onze buitenkeuken heel dichtbij komen. Het verblijf in dit park heeft ons niet alleen enthousiaste en ervaren gids opgeleverd maar ook een eigen kok.
We lopen, klimmen en klauteren wat af in het park, zoals naar een punt waar condor nesten zijn. We zien er een aantal cirkelen op de thermiek. Het is de grootste vogel in het Andesgebergte maar een aaseter en geen roofvogel. Er zitten geen veren op zijn kop en hals om zo beter via de achterkant van een dood dier het vlees op te eten..
we zien ze cirkelen maar ze laten je niet dichtbij komen
Verder komt er een gordeldier op bezoek in de tent, toch ff schrikken al is het een grappig beestje dat op zoek is naar wat te eten.
Ook een poolvosje komt aangetrokken door de geuren poolshoogte nemen. We zien en horen heel veel vogels: in/op het water, op jacht, vrolijk tjirpend of gaten borend in een boom zoals de specht. Hieronder een ganzenechtpaar.

Verder heel veel guanaco’s die sierlijk over de hekken springen die het park omringen en de grenzen van de schapenboeren in de omgeving aangeven.
Dat ze af en toe ook mis springen vinden bepaalde diersoorten zoals de condor, vos en.. de poema helemaal niet erg. Voor de poema vormt de guanaco het hoofdbestanddeel van zijn voedsel.
Het park telt een groot aantal poema’s en onze gids heeft het plan opgevat om ons deze dieren te laten zien. Dat betekent om vijf uur op pad en heel goed kijken. We hadden het wel gehoopt maar niet verwacht om er wel vijf te zien! Prachtige dieren die bijna verveeld van ons wegliepen en soms voor ons de weg overstaken. Maar ze konden zich ook heel lang onzichtbaar houden, achteraf bleek dat de gids er op anderhalve meter voorbij was gelopen en het dier had zich muisstil gehouden.
Met dank aan Diederik Doornenbosch
En hier een filmpje van een poema die van ons wegloopt.
Wat een belevenis,
Adriana

Prachtig Patagonië (2)

De komende dagen verblijven we in het Nationaal Park Torres del Paine dat gletsjers, meren, bergtoppen, rivieren en bijzondere flora en fauna binnen de hekken heeft. En het predicaat UNESCO werelderfgoed voor biosfeerreservaat, er zijn hier namelijk unieke ecosystemen met genetische waarden die beschermd worden.  Wij krijgen het uitgelegd maar voelen het vooral: soms is een t-shirt met afgeritste broek al te warm terwijl op andere plekken we onze jassen helemaal dichtritsen en de muts op gaat.
om iets te zien ga je hiken 
In 1959 is het een nationaal park geworden en in 1978 kwam het op de lijst van het UNESCO werelderfgoed. Het park is 24.000 vierkante km groot en dankt zijn naam aan de drie spitse bergtoppen, hier Torres (torens) genoemd. Er leven veel dieren waaronder de guanaco’s (lama soort), gordeldieren, hertachtige, poema’s, vossen en heel veel vogels. Zonder gids geen toegang tot dit uitgestrekte park, dus zijn we met Carlos op stap. Hij vertelt ons dat het nog een relatief jong gebergte is en wijst ons op de kleuren op de bergtoppen: lichter grijs aan de onderkant (minder druk ondervonden) en zwart aan de bovenkant (onder veel druk en hitte ontstaan). Een heel ander gezicht dan bijvoorbeeld de Alpen.
twee van de drie torens, de derde kunnen we niet zien vanaf dit punt
 Tot halverwege de vorige eeuw waren in dit gebied schapenboeren gevestigd. Zij hebben veel van het oerbos gekapt. Maar de meeste schade heeft een bezoeker aan het park aangericht in 2013. Een vuur dat niet goed gedoofd is heeft door de harde wind twee derde van de bomen in het gehele park vernield.
Na al dat wandelen vallen we als een blok in slaap in ons tentje. Het is half tien maar koud en donker buiten. Er is weinig meer te doen dan met een warmwaterkruik in je slaapzak kruipen.
Tot later!
Adriana

Helder en uitgestrekt Patagonië (1)

We hebben geluk, na de bewolking in Ushuaia wordt het steeds zonniger als we noordelijker reizen. Niet warmer maar wel prachtige vergezichten niet alleen door het weer en het platte onbebouwde land maar ook omdat er weinig luchtvervuiling is en smog ontbreekt. We steken na het zicht op de Atlantische Oceaan de grens over naar Chili. Met een veerpont waar we lopend op moeten, verlaten we Tierra del Fuego (Vuurland) en komen we aan in Patagonië (het Chileense gedeelte).
veerdienst Punta Delgada
Omdat het reizen in Patagonië niet zo makkelijk is hebben we ervoor gekozen om van Ushuaia naar Santiago met Dragoman te reizen. Met een internationaal gezelschap van 19 personen en twee tourleaders hobbelen we in een truck over de rechte wegen.
Vaak ontbreekt het asfalt

De eerste nacht overnachten we in tenten in een bushcamp. Waar natuurlijk een kampvuur wordt gemaakt en verder alle voorzieningen ontbreken..
Welterusten,
Adriana

 

Fin del Mundo (einde van de wereld)

Na een lange vliegreis van Quito (Ecuador) via Lima (Peru) en Buenos Aires (Argentinië) die we grotendeels ’s nachts hebben afgelegd, zijn we aangekomen in Ushuaia. De meest zuidelijke stad van het Zuid-Amerikaanse continent. Het is even een overgang van de zomerse temperaturen in Quito naar pakweg vier graden hier!

We staan rillend in onze vestjes in de snijdende wind te wachten op een taxi die ons naar het appartement brengt. Want de winddichte jassen zitten diep in onze backpack weggestopt. We krijgen wel gelijk een wintersport gevoel. Besneeuwde bergen op de achtergrond, frisse kou en auto’s met koffers op dak. Onze eerste aankoop is een muts en handschoenen. Hier waren we niet op voorbereid.

Lekker warm

Al in 1520 zeilde Magellaan langs Vuurland en zag de vuren van de inheemse bevolking. Vandaar dat hij het vuurland noemde en de doorgang naar hem vernoemd is. In de tweede helft van de 19e eeuw veranderde het tot dan sporadische contact met de inheemse bevolking dramatisch door de vestiging van kolonisten. Zij ontwikkelden grote schapenfokkerijen en verjaagden de oorspronkelijke bevolking van hun land, beroofden ze daarmee van hun bronnen van bestaan, besmetten ze met pokken en introduceerde alcohol. Toen Darwin in 1830 met zijn schip de Beagle arriveerde waren hier zo’n zes tot zevenduizend inheemse bewoners die leefden van visserij en ondanks het klimaat slechts halfbedekt waren met dierenvellen. In 1930 waren ze compleet uitgeroeid. De stad Ushuaia is aan het begin van de 20e eeuw opgebouwd rondom een gevangenis die de Argentijnen hier in 1896 bouwden. De gevangenen zijn de kolonisten die de stad gebouwd hebben. Tegenwoordig is het een stad van 60.000 inwoners die leven van de winning van aardolie en -gas, visserij, toerisme en bosbouw. Tevens zijn er een aantal grote bedrijven gevestigd vanwege het belastingvoordeel.

La Quiaca is de meest noordelijke stad van Argentinië

Ushuaia heeft zich tegenwoordig goed toeristisch gepositioneerd als meest zuidelijke stad, het laatste station voor Antarctica. De slogan Fin del Mundo kom je overal tegen. De tours die je kunt boeken hebben allemaal een zelfde thema: het meest zuidelijke.. Als voorbeeld het postkantoor of de vuurtoren. Wij voeren met een catamaran over het Beagel kanaal tot aan de vuurtoren. Ondanks het poolklimaat, de gemiddelde temperatuur komt het gehele jaar niet boven de 10 graden, zijn er veel toeristen.

Met cruise schepen waaronder deze van de Holland-Amerika lijn

De vuurtoren in het Beagelkanaal

De ontdekking van Amerika door Columbia, de kolonisatie van Zuid-Amerika en dichter bij huis het ronden van de kaap door le Maire en Schouten komen voor mij toch in een ander daglicht te staan. Natuurlijk waren het ontdekkingen van groot belang, enorme investeringen en was het heel dapper om het onbekende tegemoet te gaan maar ik heb mij niet eerder zo goed gerealiseerd dat de Europese expansiedrift desastreuze gevolgen had voor deze gebieden en hun toenmalige bewoners. En dat in naam van God en vaderland terwijl het volgens mij alleen winstbejag en aanzien vergaren was.

Adriana