Het mooie noordwesten van Argentinië

We denken vlot de grens van Bolivia naar Argentinië te kunnen passeren, maar dat is een verkeerde inschatting. Tussen wat je verwacht en de werkelijkheid ligt een wereld van verschil in Zuid-Amerika. Daar zijn we al vaker tegenaan gelopen.
we zijn niet de enige die naar Argentinië willen
Snel het welkomstbord van deze grensstad in Argentinië op de foto gezet. Want aan de andere kant van het land hadden we ook een foto gemaakt!
in oktober 2017 waren we in Ushuaia, de meest zuidelijke stad in Argentinië waar we deze foto namen
nooit kunnen denken dat we in maart 2018 aan de andere kant van Argentinië deze foto maken
Ver na middernacht arriveren we na bus, taxi, bus en nog een bus in Salta, een stad in het noordwesten van Argentinië. En omdat we nergens geld kunnen pinnen gaan we als laatste verplaatsing van deze lange dag met de benenwagen naar onze accommodatie. In Salta huren we voor een week een auto. Er is hier veel te zien maar alles ligt vrij ver uit elkaar. We zoeken een aantal verhuurbedrijven op en checken ze op verschillende platforms. Waaronder ook de Facebookpagina ‘Midden- en Zuid-Amerika Backpackers’. De informatie van medereizigers is goud waard en deze bron is voor ons heel waardevol.
Dag 1: Salta-Cafayate

We reizen in onze gebutste Chevrolet naar Cafayate door de kloof Quebrada de las Conchas. Onderweg stoppen we vele malen waaronder bij een enorme hap uit de berg die de duivels bek – Garganta del Diablo wordt genoemd. De laatste foto is bij een enorme kolk die heel mooi het geluid resoneert dus Amfiteatro heet.

Dag 2: Quilmes en het Pachamama musuem

Quilmes is een nederzetting waarvan de inwoners tijdens de kolonisatie van de Spanjaarden zijn uitgemoord en afgevoerd. Het verzet van dit Indianenvolk werd gebroken door hun watertoevoer af te sluiten. De tweede foto is gemaakt in een prachtig museum waar door de kunstenaar natuurlijke materialen gebruikt zijn voor diverse beelden geënt op de gebruiken en rituelen van de oorspronkelijke bewoners van deze regio.

Dag 3: Cafayate-Cachi

De route 40 naar onze volgende bestemming bleek niet geasfalteerd te zijn. ruim 200 km dirtroad door een gebied zonder enige menselijke aanwezigheid.
Nog een ‘oja’ moment. Tijdens onze reis door Patagonië hebben we vele kilometers afgelegd op Route 40.  Deze route pikken we nu in het noorden dus weer op.
Dag 4: Cachi (via Salta) – El Carmen

Deze dag veel groen, we gaan een pas van 3.400 m over en moeten op een slingerweggetje door het bos goed opletten op loslopende paarden
Dag 5: El Carmen (via Purmamarca en Salar Grande) – Tilcara

De zevenkleurige bergen zijn prachtig en de op twee na grootste zoutvlakte ter wereld kun je zo oprijden, uitgestorven..
Dag 6: Tilcara – Humahuaca
Een kort ritje over prima asfalt waarbij we onderweg de Kreeftskeerkring passeren.
Dag 7: Humahuaca – Jujuy
Naast de zevenkleurige bergen zijn er ook de veertienkleurige bergen. Daar kunnen we vanwege de staat van de wegen niet met ons autootje heenrijden. Met een 4WD rijden we er in drie kwartier heen en vergapen ons dan aan de veelheid aan kleuren. Geoxideerde mineralen geven de kleur aan de berg waaronder ijzer (roestbruin) en koper (grijsgroen).
Quebrada Humahuaca
Een begraafplaats op dit continent i altijd een bezoek waard. Deze in Maimara is op een heuvel gesitueerd.
De laatste dag dobberen we in een thermaal bad voordat we de nachtbus naar Mendoza pakken!
Adriana

IJzig Patagonie (4)

We hebben op diverse plaatsen gletsjers gezien. De Grey gletsjer in Torres del Paine die in een meer uitkomt waardoor je de ijsblokken voorbij ziet drijven. Om het goed te zien hebben we een stuk over de morene gelopen waar de gletsjer in de ijstijd een soort van vallei heeft uitgesleten.

Of de gletsjer Petito Morreno in het National Park Los Glaciares die de afvoer van de rivieren naar het meer Lago Argentina blokkeert. Als het water zo hoog komt bouwt het een druk op die zo groot wordt dat er stukken van de gletsjer afbreken en het water weer door kan stromen. Het lijkt wel of een gletsjer leeft, je hoort knallen, schuivende bewegingen, plonzen, rommelen. Hier stonden we zo dichtbij dat we regelmatig grote stukken van de gletsjer in het water hoorden en zagen vallen.

De hangende gletsjer was ook een bijzondere. Helaas sinds decennia wel een stuk kleiner geworden dus het was bijna vier kilometer door het woud banjeren voordat we er waren.

 

nu even bijkomen en opwarmen,

Adriana

Helder en uitgestrekt Patagonië (1)

We hebben geluk, na de bewolking in Ushuaia wordt het steeds zonniger als we noordelijker reizen. Niet warmer maar wel prachtige vergezichten niet alleen door het weer en het platte onbebouwde land maar ook omdat er weinig luchtvervuiling is en smog ontbreekt. We steken na het zicht op de Atlantische Oceaan de grens over naar Chili. Met een veerpont waar we lopend op moeten, verlaten we Tierra del Fuego (Vuurland) en komen we aan in Patagonië (het Chileense gedeelte).
veerdienst Punta Delgada
Omdat het reizen in Patagonië niet zo makkelijk is hebben we ervoor gekozen om van Ushuaia naar Santiago met Dragoman te reizen. Met een internationaal gezelschap van 19 personen en twee tourleaders hobbelen we in een truck over de rechte wegen.
Vaak ontbreekt het asfalt

De eerste nacht overnachten we in tenten in een bushcamp. Waar natuurlijk een kampvuur wordt gemaakt en verder alle voorzieningen ontbreken..
Welterusten,
Adriana

 

Fin del Mundo (einde van de wereld)

Na een lange vliegreis van Quito (Ecuador) via Lima (Peru) en Buenos Aires (Argentinië) die we grotendeels ’s nachts hebben afgelegd, zijn we aangekomen in Ushuaia. De meest zuidelijke stad van het Zuid-Amerikaanse continent. Het is even een overgang van de zomerse temperaturen in Quito naar pakweg vier graden hier!

We staan rillend in onze vestjes in de snijdende wind te wachten op een taxi die ons naar het appartement brengt. Want de winddichte jassen zitten diep in onze backpack weggestopt. We krijgen wel gelijk een wintersport gevoel. Besneeuwde bergen op de achtergrond, frisse kou en auto’s met koffers op dak. Onze eerste aankoop is een muts en handschoenen. Hier waren we niet op voorbereid.

Lekker warm

Al in 1520 zeilde Magellaan langs Vuurland en zag de vuren van de inheemse bevolking. Vandaar dat hij het vuurland noemde en de doorgang naar hem vernoemd is. In de tweede helft van de 19e eeuw veranderde het tot dan sporadische contact met de inheemse bevolking dramatisch door de vestiging van kolonisten. Zij ontwikkelden grote schapenfokkerijen en verjaagden de oorspronkelijke bevolking van hun land, beroofden ze daarmee van hun bronnen van bestaan, besmetten ze met pokken en introduceerde alcohol. Toen Darwin in 1830 met zijn schip de Beagle arriveerde waren hier zo’n zes tot zevenduizend inheemse bewoners die leefden van visserij en ondanks het klimaat slechts halfbedekt waren met dierenvellen. In 1930 waren ze compleet uitgeroeid. De stad Ushuaia is aan het begin van de 20e eeuw opgebouwd rondom een gevangenis die de Argentijnen hier in 1896 bouwden. De gevangenen zijn de kolonisten die de stad gebouwd hebben. Tegenwoordig is het een stad van 60.000 inwoners die leven van de winning van aardolie en -gas, visserij, toerisme en bosbouw. Tevens zijn er een aantal grote bedrijven gevestigd vanwege het belastingvoordeel.

La Quiaca is de meest noordelijke stad van Argentinië

Ushuaia heeft zich tegenwoordig goed toeristisch gepositioneerd als meest zuidelijke stad, het laatste station voor Antarctica. De slogan Fin del Mundo kom je overal tegen. De tours die je kunt boeken hebben allemaal een zelfde thema: het meest zuidelijke.. Als voorbeeld het postkantoor of de vuurtoren. Wij voeren met een catamaran over het Beagel kanaal tot aan de vuurtoren. Ondanks het poolklimaat, de gemiddelde temperatuur komt het gehele jaar niet boven de 10 graden, zijn er veel toeristen.

Met cruise schepen waaronder deze van de Holland-Amerika lijn

De vuurtoren in het Beagelkanaal

De ontdekking van Amerika door Columbia, de kolonisatie van Zuid-Amerika en dichter bij huis het ronden van de kaap door le Maire en Schouten komen voor mij toch in een ander daglicht te staan. Natuurlijk waren het ontdekkingen van groot belang, enorme investeringen en was het heel dapper om het onbekende tegemoet te gaan maar ik heb mij niet eerder zo goed gerealiseerd dat de Europese expansiedrift desastreuze gevolgen had voor deze gebieden en hun toenmalige bewoners. En dat in naam van God en vaderland terwijl het volgens mij alleen winstbejag en aanzien vergaren was.

Adriana