Meest geïsoleerde bewoonde eiland ter wereld

Een bijzondere eiland in de Stille Oceaan bestaande uit diverse uitgedoofde vulkanen. De eerste Europeaan die de locatie in 1722 vastlegde was een Nederlander die op zoek was naar Zuideiland. Deze Jacob Roggeveen, aanvoerder van een vloot van drie schepen van de WIC, ontdekte het eiland op eerste Paasdag en noemde het Paaseiland. De bewoners noemen het Rapa Nui, grote rots, een naam die ze niet alleen voor het eiland gebruiken maar ook voor hun taal en cultuur.

Raar gevoel dat je op het meest geïsoleerde eiland ter wereld bent. Rapa Nui is een eiland ongeveer zo groot als Texel met pakweg 7.000 inwoners. Tussen de 4e en 8e eeuw na Christus is het bewoond geraakt door Polynesische volkeren. Het hoort bij Chili maar wij vinden met meer lijken op een subtropisch eiland. We pakken de fiets en huren een auto om alle bijzondere plekken te zien.

De vele beelden waarom dit eiland bekend is, Moai’s genaamd, zijn tot de 17e eeuw gemaakt en op hun plek gezet. Daarna zijn de meeste beelden door interne strijd en het geweld van de natuur omgevallen. Er zijn, met overheidssteun en internationale sponsoren ook 50 beelden gerestaureerd, cq overeind gezet. Ze domineren het landschap en daarmee bepalen ze de uitstraling van het eiland.

De beelden werden uit de rotsen van een uitgewerkte vulkaan gehakt, Rano Raraku. Dit was dus eigenlijk de steengroeve en voor de oorspronkelijke bewoners de plek waar volop geëxperimenteerd werd. Vandaar dat hier nog veel beelden staan in allerlei vormen en stadia. Een prachtig gezicht, we zijn er doorheen gelopen en dit was de gelegenheid dat om de beelden van heel dichtbij te zien. Niet één moai is hetzelfde, ze zijn geschapen naar het beeld van de voorouders.  Het verhaal gaat dat ze met behulp van een aantal touwen naar hun plek werden gewaggeld. Op het oog leek het of ze er zelf heen wandelden, dat is ook wat de overleveringen zeggen.

niet afgemaakt
onderweg gesneuveld

 

allemaal een ander uiterlijk
van heel dichtbij

 

De Moai’s zijn de beelden van 2 tot 10 m lang die men waarschijnlijk maakte om de voorouders te eren. Er is een beeld gevonden dat 21 meter lang was! Ze staan allemaal op één opstelling na, met de rug naar het water. Het zijn meestal alleen gezichten met soms een torso en gevouwen handen. Een aantal heeft een Pukao, een soort van rode hoed die naar men aanneemt een haarknot op het hoofd voorstelt. De erosie heeft door de tijd heen de wit met zwarte ogen, gegraveerde figuren en andere versieringen weggevaagd. De beelden bestaan uit het tufsteen van de vele vulkanen.

In de 15e eeuw leefden er ruim 15.000 mensen op dit eiland en dat waren er eigenlijk te veel. De bossen waren gekapt, er was te weinig voedsel en stammenoorlogen braken uit. De kolonisatie van de Europeanen en het afvoeren van veel mannen voor de slavernij gaf het laatste zetje. Het eiland is een provincie van Chili maar is totaal anders qua natuur en cultuur.

tropische baaien

Het aantal toeristen dat Rapa Nui bezoekt wordt beperkt, wij vinden fantastisch om deze kans te krijgen. Extra leuk dat mijn zuster en zwager er gelijkertijd met ons zijn. Heerlijk om weer familie te zien.

Adriana

Eén van de droogste plekken op de aarde

De bus rijdt door een landschap van kale bergen, rotspartijen en zandvlaktes. We hebben gelukkig de mijnbouw achter ons gelaten en trekken dieper de Atacama woestijn in. We zien  onze eindbestemming opdoemen maar de bus slaat af naar rechts in plaats van het dorp, San Pedro de Atacama in te rijden. We zijn er ondertussen wel aan gewend dat dingen anders lopen dan verwacht. We wachten rustig af waar de bus zal stoppen zodat we eruit kunnen.
heel in de verte de oase
 San Pedro de Atacama is een dorp in het noorden van Chili vlakbij de grens van Bolivia, 2.500 meter boven zeeniveau. Meer dan 10.000 jaar geleden vestigden de eerste bewoners zich in deze oase in de woestijn. Het ingenieuze irrigatiesysteem dat zij toen ontwikkelde, heeft vandaag de dag nog zijn functie. De Atacameños hebben de invasie van de Inca’s, de Spaanse kolonisatie en de winning van salpeter, zout en lithium door de Boliviaanse en Chileense overheid ternauwernood overleefd. Hun nazaten vormen nu een gemeente die meer dan 23.000 km² groot is en ongeveer 5.600 inwoners telt. Hun regels en gewoontes hebben tot gevolg dat San Pedro de Atacama een authentiek dorp is waar ondanks de vele toeristen een relaxte sfeer hangt. Er mogen bijvoorbeeld geen reclameborden aan de gevel gehangen worden en de wegen in het centrum zijn niet geasfalteerd. Alleen inwoners mogen met hun auto’s in het dorp rijden. Hé, waar kennen we dat van 😜?
 
Het is er wel toeristisch maar niet vervelend druk. We vinden het wel fijn dat er veel aanbod is en ons appartementje ligt lekker rustig net uit het centrum. Er is veel te doen en de dagen dat we hier zijn hebben we gevuld met een trip naar de Valle de la Luna. Gisteren zijn we een hele dag op pad geweest naar de Piedras Rojas, diverse meren het het dorpje Toconao. De gids die we mee hadden is ook chauffeur, kok, ober en schoonmaker tegelijk. We worden vroeg in de ochtend opgepikt en rijden samen met elf anderen naar het zuiden toe.
Op de hoogvlakte komen we weer een lama-soort tegen: Vicuñas. Een ander soort dan de Guaganos die we in Patagonië gezien hebben. De soort hier kan namelijk tegen het klimaat in deze regio en, niet onbelangrijk, de hoogte. We rijden vandaag namelijk door een gebied op 4.000 en 5.000 meter boven zeeniveau. Zij leven tussen de 3.500 en 5.500 meter hoogte.
Het ontbijt werd geserveerd met een magnifiek uitzicht op de bergen en de zoutmeren. We zagen twee zo blauwe zoutmeren die bijna pijn deden aan ons ogen en de flamingo’s in de zoutvlakte, Salar de Atacama, waren bijna surrealistisch.
De derde dag vertrekken we nog eerder in de ochtend, om half vijf al. In het donker rijden we naar het noorden naar een geiserveld met meer dan 80 actieve geisers. Het is belangrijk om daar vroeg te zijn als de zon nog niet op volle sterkte is. Op 4.500 meter hoogte is het dan nog koud en is het stoom van de geisers goed zichtbaar.
Het geothermaalveld ligt in een krater van een oude vulkaan en het blijkt dat het kolkende binnenste van onze aarde zich heel dicht onder onze voeten bevindt. De aardkorst is hier heel poreus en onze gids vertelt dat er dit voorjaar nog iemand is overleden die te dicht bij de geisers liep en erin viel. Oppassen dus! Maar het aanblik van het kolkende water, de stoomkolommen en het pruttelen, sissen en spetteren van het meer dan 85° warme water is prachtig. Water op de droogste plek ter wereld wordt verklaart doordat de sneeuw op de omringende bergen smelt en onder de oppervlakte in aanraking komt met de hitte van het magma.
en van dichtbij..
Adriana

‘Walking on the moon’

Het is ruim 33 graden met een wolkeloze hemel en geen zuchtje wind. Ideale omstandigheden voor een stranddag maar wij zijn bezig een berg op te lopen in Valle de la Luna. Een plek die veel op lijkt op het landschap van de maan vandaar de toepasselijke naam: vallei van de maan.
Rotsen, stenen, zand, vulkanisch materiaal en mineralen waaronder heel veel zout vormen een bizar landschap waar dieren niet voorkomen.  Recent onderzoek heeft uitgewezen dat hier wel heel veel bacteriën leven waaronder een soort dat zuurstof produceert. Dezelfde soort die bij het ontstaan van de aarde actief waren. We lopen door één van de droogste plekken op aarde. Gemiddeld valt hier 15 mm. regen per jaar maar er zijn ook plekken waar al meer dan honderden jaren geen druppel is gevallen. Deze omstandigheden zijn vergelijkbaar met die op planeten zoals Mars. Vandaar dat de NASA hier de materialen test die ze daar gaan inzetten.
Los van al deze wetenschappelijke feiten worden we bij elke bocht, bergtop of uitzichtpunt verrast: wat is het hier bijzonder en bijna onaards! We vergeten het zweet dat overal stroomt en onze droge mond van het hijgen.
Sinds de vorige blog zijn we van de kust van de stille Oceaan naar het noorden van Chili gereisd, tegen de Boliviaanse grens. We zagen het landschap tijdens een 17 uur durende busreis veranderen van groen, bomen en het azuur blauw van de zee naar allerlei tinten beige, bruin en grijs. Deze regio is één van de droogste plekken op de aarde en het landschap onderweg wordt bepaald door mijnbouw, een belangrijke economische factor in Chili. We rijden langs ’s werelds grootste open kopermijn wat een stoffig en niet aantrekkelijk landschap opleverd.
vooraan in de bus met het landschap dat als in een film voorbij komt
Voor ons als laaglanders, gewend aan een hoge vochtigheidsgraad is al die droogte zichtbaar en voelbaar. We smeren onszelf meerdere malen per dag van top tot teen in maar het helpt maar even. Ook de binnenkant van onze neus protesteert.
Adriana

Een vallei van druiven, dichters en ufo’s

Vandaag gaan we heel luxe  met een eigen auto op stap! Het is een poos geleden dat ik gereden heb en wat onwennig stuur ik onze kleine Hyundai door het drukke Chileense verkeer. Het is onze laatste dag in La Serena, ook een kustplaats in Chili maar noordelijker dan Viña del Mar. Onze backpacks liggen achterin want vanavond rijden we met de nachtbus in 17 uur naar Calama, onze volgende stop.

We zijn op weg  naar Elqui Valle, een prachtige groene vallei tussen de kale bergen en het uitgestrekte rotsige en zanderige landschap. Hier groeien de druiven die de basis zijn van de Pisco. Van de muskaatdruiven wordt eerst wijn gemaakt en daarna gedestilleerd tot een soort brandy. We bezoeken een kleine Pisquera die sinds 1921 de populaire likeur fabriceert. Na de uitleg is het natuurlijk proeven en die ene fles kunnen we nog wel in een backpack proppen..

Hoe langer in de vaten hoe sterker en duurder de Pisco.

Daarna wilden we graag naar het museum van de vrouw die als eerste in Zuid-Amerika de  Nobelprijs voor de literatuur  heeft ontvangen: dichteres Gabriela Mistral. In de hele vallei kom je haar  naam, haar beeltenis of werk van haar tegen. Maar het museum in haar geboorteplaats was dicht en zag eruit of het al een poos niet open was geweest. Ook het grote museum in Vicuña was wegens een speciale dag gesloten, wij konden niet vinden wat voor dag dat dan was. En haar woonhuis werd gerenoveerd. We hebben het moeten doen met de verhalen en een beeld van haar. Dit kom je wel vaak tegen hier, dat iets gesloten is om een onduidelijke reden, gerenoveerd wordt zonder dat dit aangegeven wordt, verplaatst is of zomaar gesloten. Er kan nog iets gedaan worden aan actualiseren van informatie en beter benutten van de communicatiemiddelen.

De vallei staat er ook om bekend dat er vaak UFO’s worden gezien en er schijnt ook veel kosmische energie aanwezig te zijn. De lucht is niet verontreinigd en heel helder. Er zijn hier ook diverse observatoria die je in de avond of nacht kunt bezoeken om met een sterke telescoop de Melkweg in te turen en er alles over te horen. Daar hadden we  helaas geen tijd voor en ongeïdentificeerde vliegende objecten hebben we ook niet gezien.

Er staan ontzetten veel monumentjes langs de weg in heel Zuid-Amerika. Huisjes waarin beeldjes staan omringd door flesjes water, bloemen, geld, decoraties et cetera. Allemaal om God en Goden gunstig te stemmen. Af en toe zien we ook enorme bouwsels die gewijd zijn aan iemand die op die plek overleden is vanwege een ongeluk. Voor dit monument zijn we gestopt want het was de meest uitgebreide die we tot nu toe gezien hebben. Een triest geval van een ongeluk van een jonge vent met zijn auto. De nabestaanden houden hem op deze wijze levend. Inclusief zijn auto, hobby, favoriete biermerk, vriendinnen en alles wat er in zijn leven een rol speelde.

Adriana

 

 

 

Trappen, liften en muurschilderingen

Het is een zonnige dag en wij zijn op weg naar Valparaíso. De buschauffeur heeft kennelijk haast en begint te rijden als we nog aan het instappen zijn, toetert iedereen van de weg, schiet van de linker baan naar de rechter en weer terug en drukt het gaspedaal diep in. Reizen met de bus in Zuid-Amerika blijft een avontuur. We komen veilig in de stad van de liften, trappen en muurschilderingen aan.

De binnenstad van Valparaíso is ook UNESCO werelderfgoed, we zijn de tel kwijt ondertussen. Het is havenstad maar de vele kunstenaars die hier verbleven hebben ook hun sporen nagelaten. het is een levendige stad met een breed cultureel aanbod. De oorspronkelijke stad is wegens plaatsgebrek uitgebreid naar 42 omringende heuvels. Vandaar de vele trappen en publieke liften. De eerste lift is eind 19e eeuw gebouwd en werkte op stoom. Tegenwoordig  meren er ook veel zeecruiseschepen aan en is het toerisme in de kleurrijke stad ook een belangrijke inkomstenbron.

We bezoeken het huis van de bekende Chileense dichter en diplomaat Pablo Nerudo. Het huis is gebouwd op een heuveltop en bestaat uit vijf verdiepingen. Elke verdieping geeft een nog mooier uitzicht op de stad en de  zee. Pablo Nerudo was een verzamelaar van antiek, allerlei maritieme gebruiksvoorwerpen en andere prullaria. Het huis staat er propvol mee, maar door de beeldende (Engelse) uitleg komt het huis voor ons echt tot leven. 

Het plan om een ritje met de antieke maar nog steeds werkende openbare liften te maken liep volledig mis. Bij de derde lift aangekomen bleek deze, net als de eerste twee, ook gerenoveerd te worden. Hier loopt Bert nog vrolijk de trap af maar bij de zoveelste waren we het aardig zat.

Toen begrepen we ook waarom het zo druk was op de trappen en zelfs iemand  met een kruiwagen eraf kwam lopen..

Valparaíso staat ook bekend om zijn muurschilderingen, ontstaan uit protest tegen de dictatuur maar nu heeft het een officiële status. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd hier het eerste ‘Latin American Graffitti-Mural Festival’ gehouden. Toen kwamen er in enkele dagen 80 muurschilderingen bij!

Aan het einde van de dag een biertje dat mij ergens aan deed denken..

Adriana

Uitpuffen aan de kust

Na de enerverende weken in Patagonië en het afscheid van onze chauffeur, gids en medereizigers van Dragoman hebben we behoefte aan rust en een eigen plekje.  Via AirBnB boeken we een appartement in Viña del Mar, een voor Chilenen populaire badplaats aan de Stille Oceaan.

Na een busrit vanuit Santiago lopen we met onze backpacks naar het opgegeven adres. Aan de hand van onze Maps.Me app, die ook offline op basis van GPS werkt is dat een simpele klus. Hoe deden we dat vroeger eigenlijk? We krijgen wel wat nieuwsgierige blikken van de bewoners van de woonwijk, wij zijn als gringo’s een bijzonderheid hier. Omdat we te vroeg zijn stappen we een soort van thuisrestaurant binnen. Daar wordt meestal een vast lunchmenu geserveerd en in dit geval treffen we het: het eten is uitzonderlijk goed. De lunch is in Zuid-Amerika niet een broodje kaas of een simpele salade. Men eet hier tussen 13.00 en 15.00 uur uitgebreid met een voorgerecht, hoofdgerecht, toetje, een glas vers gemaakt fruitsap en een kop koffie of thee als afsluiter.  En dat ’s avonds weer!

ons huis voor de komende week

Hoewel de zomer nog niet begonnen is, is het stralend weer en genieten we van het strand, het eten in allerlei soorten restaurants, de musea et cetera.

Een favoriet drankje hier: Pisco Sour, proost!

Adriana

Adembenemend Patagonië (5)

Het is zes uur in de ochtend en ik neem de laatste hap van mijn cruesli met melk. De thee leng ik aan met water want die is veel te heet om even snel op te drinken. Voor de laatste keer check ik of ik alles mee heb: anderhalve liter water, een liter Gatorade, drie muesli repen, een banaan, drie broodjes, een groot stuk chocolade, twee walking sticks en mijn mobiel. Die laatste is mijn communicatiemiddel en fototoestel tijdens onze wereldreis, dus heel belangrijk. Bert zegt vol vertrouwen, ‘je gaat het wel redden hoor’.  Zelf ben ik daar op dit moment helemaal niet zeker van. Drie dagen geleden heb ik mij samen met 14 andere personen van de Dragoman tour enthousiast opgegeven voor de beklimming van de vulkaan Villarrica. En nu is het zover..

De vulkaan is 2.920 meter hoog en bepaalt het straatbeeld van Pucon. Een levendige stad in Chili (Patagonië) van 22.000 inwoners waar vele soorten outdoor activiteiten en tours aan toeristen aangeboden worden. Op Wikipedia staat vermeld dat de Villarrica een stratovulkaan (kegelvormig) is en één van de meest actieve vulkanen in Chili.  De laatste uitbarsting was in maart 2015. We hebben gisteren de zwaveldampen uit de krater zien komen.

We rijden tot ruim 1.200 meter, verder kan de auto niet en dan begint gelijk de beklimming. We dragen allemaal onze eigen spullen mee naar boven. Dus naast het eten en drinken een complete outfit met broek, jas, stijgijzers, ijsbijl, pannenkoeksleetje, drie paar handschoenen, twee buffies en een  gasmasker.  We dragen bergschoenen, veiligheidshelm en gamaschen van het bedrijf.  de groep bestaat uit acht mensen die de tour geboekt hebben, twee ervaren gidsen, twee gidsen in opleiding en het nichtje van de eigenaar van het bedrijf. Eén gids gaat voorop en de rest volgt in zijn voetsporen. 

Gelukkig lag het tempo niet hoog bij het voetje voor voetje naar boven lopen. We waren ook niet alleen op de helling, ik schat dat er ongeveer 100 tot 120 andere gekken waren die bezig waren omhoog te lopen. Twee van onze groep konden het tempo niet bijhouden en twee gidsen gingen met hen op een ander tempo verder klimmen.

ongeveer halverwege..

Bij de derde stop bleken we ongeveer halverwege te zijn. Daar kreeg ik meer energie van dan de repen en de broodjes! Gelukkig had ik geen last van de hoogte, mijn ademhaling ging prima. Mijn benen daarentegen hadden het zwaar maar ik had mij er op ingesteld om boven te komen. De gidsen waren tijdens deze stop flink aan het scheppen, ze controleerden hoe zwaar de sneeuwlagen belast konden worden om zo het risico van een lawine in te schatten. Want was het vanochtend nog venijnig koud, nu enkele uren onderweg onder de volle zon was het bijna warm. dat betekende ook dat de sneeuw papperig was geworden en de kans op wegzakken bij 35º stijgen groter bleek. We liepen al een poosje niet meer recht omhoog maar traverseerden.

Tijdens de één na laatste stop werden we voorbereid op een helling van 45º en moesten we of de stokken of de ijsbijl gebruiken om te voorkomen dat we bij een val veel hoogte zouden verliezen. Er werd ook voorgedaan hoe je dan moest handelen. Dat leek mij allemaal veel energie kosten dus behoedzaam verder geklommen. 

Hier heb ik de buffy ook over mijn neus maar dat bleek achteraf veel te laat. Ik wist niet dat je neusgaten konden verbranden door de zon. De hoogte, de felle zon en het weerkaatsen van de zon op de sneeuw vormen daarvoor een ideale combinatie. Het heeft zeker een week geduurd voordat de roodheid, velletjes en pijn verdwenen waren.

WAUW in zes uur 1.670 meter geklommen en de krater bereikt!

 

Omdat de vulkaan af en toe rommelde en donderde moesten we een gasmasker op. De zwaveldioxide is zeer schadelijk voor je luchtwegen. In de krater zie je het magma gloeien. De eerste keer dat het zo rommelde schrok ik maar de gids lachte erom. Hij klimt zo’n 150 keer per jaar omhoog en kent de berg als zijn broekzak en dit was leuk om te horen vond hij.  De terugweg ging het eerste half uur als een speer. Op een pannenkoeksleetje over de sneeuw naar beneden: dat was fantastisch! De rest van de terugtocht bestond uit het door een halve meter zachte sneeuw ploeteren. Ik was bekaf maar had het voor geen goud willen missen. In meerdere opzichten adembenemend!

Adriana

 

IJzig Patagonie (4)

We hebben op diverse plaatsen gletsjers gezien. De Grey gletsjer in Torres del Paine die in een meer uitkomt waardoor je de ijsblokken voorbij ziet drijven. Om het goed te zien hebben we een stuk over de morene gelopen waar de gletsjer in de ijstijd een soort van vallei heeft uitgesleten.

Of de gletsjer Petito Morreno in het National Park Los Glaciares die de afvoer van de rivieren naar het meer Lago Argentina blokkeert. Als het water zo hoog komt bouwt het een druk op die zo groot wordt dat er stukken van de gletsjer afbreken en het water weer door kan stromen. Het lijkt wel of een gletsjer leeft, je hoort knallen, schuivende bewegingen, plonzen, rommelen. Hier stonden we zo dichtbij dat we regelmatig grote stukken van de gletsjer in het water hoorden en zagen vallen.

De hangende gletsjer was ook een bijzondere. Helaas sinds decennia wel een stuk kleiner geworden dus het was bijna vier kilometer door het woud banjeren voordat we er waren.

 

nu even bijkomen en opwarmen,

Adriana

Spannend Patagonië (3)


De dieren hier zijn best nieuwsgierig, we kunnen ze goed zien als ze aangetrokken door de geuren uit onze buitenkeuken heel dichtbij komen. Het verblijf in dit park heeft ons niet alleen enthousiaste en ervaren gids opgeleverd maar ook een eigen kok.
We lopen, klimmen en klauteren wat af in het park, zoals naar een punt waar condor nesten zijn. We zien er een aantal cirkelen op de thermiek. Het is de grootste vogel in het Andesgebergte maar een aaseter en geen roofvogel. Er zitten geen veren op zijn kop en hals om zo beter via de achterkant van een dood dier het vlees op te eten..
we zien ze cirkelen maar ze laten je niet dichtbij komen
Verder komt er een gordeldier op bezoek in de tent, toch ff schrikken al is het een grappig beestje dat op zoek is naar wat te eten.
Ook een poolvosje komt aangetrokken door de geuren poolshoogte nemen. We zien en horen heel veel vogels: in/op het water, op jacht, vrolijk tjirpend of gaten borend in een boom zoals de specht. Hieronder een ganzenechtpaar.

Verder heel veel guanaco’s die sierlijk over de hekken springen die het park omringen en de grenzen van de schapenboeren in de omgeving aangeven.
Dat ze af en toe ook mis springen vinden bepaalde diersoorten zoals de condor, vos en.. de poema helemaal niet erg. Voor de poema vormt de guanaco het hoofdbestanddeel van zijn voedsel.
Het park telt een groot aantal poema’s en onze gids heeft het plan opgevat om ons deze dieren te laten zien. Dat betekent om vijf uur op pad en heel goed kijken. We hadden het wel gehoopt maar niet verwacht om er wel vijf te zien! Prachtige dieren die bijna verveeld van ons wegliepen en soms voor ons de weg overstaken. Maar ze konden zich ook heel lang onzichtbaar houden, achteraf bleek dat de gids er op anderhalve meter voorbij was gelopen en het dier had zich muisstil gehouden.
Met dank aan Diederik Doornenbosch
En hier een filmpje van een poema die van ons wegloopt.
Wat een belevenis,
Adriana

Prachtig Patagonië (2)

De komende dagen verblijven we in het Nationaal Park Torres del Paine dat gletsjers, meren, bergtoppen, rivieren en bijzondere flora en fauna binnen de hekken heeft. En het predicaat UNESCO werelderfgoed voor biosfeerreservaat, er zijn hier namelijk unieke ecosystemen met genetische waarden die beschermd worden.  Wij krijgen het uitgelegd maar voelen het vooral: soms is een t-shirt met afgeritste broek al te warm terwijl op andere plekken we onze jassen helemaal dichtritsen en de muts op gaat.
om iets te zien ga je hiken 
In 1959 is het een nationaal park geworden en in 1978 kwam het op de lijst van het UNESCO werelderfgoed. Het park is 24.000 vierkante km groot en dankt zijn naam aan de drie spitse bergtoppen, hier Torres (torens) genoemd. Er leven veel dieren waaronder de guanaco’s (lama soort), gordeldieren, hertachtige, poema’s, vossen en heel veel vogels. Zonder gids geen toegang tot dit uitgestrekte park, dus zijn we met Carlos op stap. Hij vertelt ons dat het nog een relatief jong gebergte is en wijst ons op de kleuren op de bergtoppen: lichter grijs aan de onderkant (minder druk ondervonden) en zwart aan de bovenkant (onder veel druk en hitte ontstaan). Een heel ander gezicht dan bijvoorbeeld de Alpen.
twee van de drie torens, de derde kunnen we niet zien vanaf dit punt
 Tot halverwege de vorige eeuw waren in dit gebied schapenboeren gevestigd. Zij hebben veel van het oerbos gekapt. Maar de meeste schade heeft een bezoeker aan het park aangericht in 2013. Een vuur dat niet goed gedoofd is heeft door de harde wind twee derde van de bomen in het gehele park vernield.
Na al dat wandelen vallen we als een blok in slaap in ons tentje. Het is half tien maar koud en donker buiten. Er is weinig meer te doen dan met een warmwaterkruik in je slaapzak kruipen.
Tot later!
Adriana