Het best bewaarde geheim

Voordat we naar het uiterste zuiden van Zuid Amerika vliegen hebben we nog een hele dag in Quito. In onze LP lazen we over een klooster waar een origineel hangt van een bekende Nederlandse schilder. Dus op naar het San Diego klooster en het museum El Padre Almeida.

Het ministerie van toerisme van Ecuador, zij wel!

Vanwege de lange busrit gisteren besluiten we de vijf kilometer door de stad naar het klooster te lopen.

Convento de San Diego, Quito

Nadat we entree betaald hebben en onze namen, nationaliteit en leeftijd in een groot boek geschreven hebben, moeten we even wachten. De man die ons ontvangen heeft drukt op een knopje en achter de gesloten deur van het klooster gaat een bel klingelen als een kleine kerkklok. We kijken elkaar aan en verwachten als de deur opengaat een monnik te zien staan. Er verschijnt echter een kleine pittige oudere vrouw die ons in rap Spaans een folder in de hand drukt en ons druk gebarend naar binnen loodst. Dan gaat met een enorm kabaal haar mobiele telefoon af en verdwijnt ze achter de deur die ze net voor ons geopend heeft. Dat geeft ons de gelegenheid de Spaanse folder in alle rust door te lezen zodat we het verhaal straks een beetje begrijpen.

onze gids met de enorme sleutelbos

Als ze ons weer vindt op de patio van de pilaren neemt ze ons in een moordend tempo, rap de Spaanse informatie over ons uitstortend mee door het hele gebouw. Op elke deur zit een slot dat geopend moet worden en die onze gids, als we klaar zijn, weer zorgvuldig afsluit. We begrijpen dat dit klooster de een na oudste in heel Zuid-Amerika is. In het begin van de zestiende eeuw gebouwd en dat het nog steeds een klooster is waar 24 monniken wonen. Een deel van het klooster wordt op dit moment gerestaureerd en dat gebeurd met veel lawaai terwijl we langs een bordje silencio lopen.

De volgende verrassing is dat ze ons meeneemt achter het altaar en daar een hele dikke stenen deur opent waardoor we in een soort van geheime ruimte komen.

In de vloer zien we door een opening de schedels van overleden bewoners van het klooster opdoemen.

Onze gids is, nadat ze haar verhaal verteld heeft, alweer uit de ruimte vertrokken en staat met de deur in de hand ons nadrukkelijk op te wachten. Ze heeft echt haast en laat dat op net niet onbeschofte manier blijken, het is bijna siësta natuurlijk. We snellen langs de kamers van de monniken terwijl het gedreun van de drilboor in onze oren dreunt.

Door de keuken waar het vuur in de oven behaaglijk brandt.

En deze verrassing hadden we niet kunnen bedenken. Onze gids loopt snel een trap op en glipt door een kleine opening. Ik volg haar op de voet en sta dan op het dak van de kerk.

Waar ik samen met de gids geniet van een prachtig uitzicht op Quito en het beeld van Maria op de berg.

De spanning bouwt zich op want onze motivatie om hierheen te gaan was het stuk van de Nederlandse schilder.

En ja de laatste deur die ontsloten wordt is de expositie van een aantal schilderijen waaronder een originele Jeroen Bosch.

Als je ooit in Quito bent moet je deze verrassingstocht zeker niet overslaan. Dit museum maakt een bezoek tot een experience! www.museofranciscanodelpadrealmeida.org

Adriana

 

Ring van vuur

Als echte wereldreizigers informeren we ons over de bestemmingen die (willen) bezoeken. De Loney Planet (LP) is daarbij onze absolute favoriet. De LP van Ecuador die we in hardcopy mee hebben is een uitgave van oktober 2015. Een klein detail bij dit verhaal.

In onze LP lazen we over de kustplaats Bahia de Caraquez, een levendige badplaats waar je goed vis kon eten. Via bookings.com reserveerden we een accommodatie met zwembad en uitzicht op zee: heerlijk.

Het bleek een bijzonder ingericht guesthouse te zijn met een bed dat een meter van de grond stond. Je moest er echt inklimmen!

Eenmaal geïnstalleerd gingen we een rondje lopen. Daarbij verbaasden we ons over de vele wegwerkzaamheden en het leek wel of alle hoogbouw tegelijk werd gerenoveerd. Ook de levendige sfeer zoals in de LP benoemd konden we nergens vinden. Google informeerde ons nader: in april 2016 heeft er een enorme aardbeving in dit gebied plaatsgevonden waarbij meer dan 600 doden zijn gevallen. En in juni 2017 was er nog een kleintje overheen gekomen. Hmm dat we dat niet eerder doorhadden..

Het blijkt dat ongeveer driekwart van alle vulkanen op de wereld zich bevinden rondom de Stille Oceaan, waaronder Nieuw Zeeland en Zuid Amerika. De twee bestemmingen waar we tijdens onze wereldreis in totaal bijna tien maanden doorbrengen. Er bevinden zich 65 gevaarlijke vulkanen binnen deze vulkaanring die ook wel Ring of Fire wordt genoemd.

Tot later!

Adriana

NB In december 2017 lazen we dat er in de regio van Bahia de Caraquez opnieuw een aardbeving had plaatsgevonden met een kracht van 6 op de schaal van Richter.

Vogels met blauwe zwemvliezen

Isla de la Plata ofwel het zilveren eiland

Vandaag maken we een trip naar Isla de la Plata, een eiland voor de kust van Ecuador.  Het eiland heeft ongeveer dezelfde geïsoleerde ligging als de Galapagos eilanden en vergelijkbare ontwikkeling van flora en fauna. De blue footed boobies komen hier ook voor en die wilden we graag zien.

Onderweg krijgen we een prachtige bonus: diverse walvissen!

IMG_4773

De zee voor de kust is niet zo diep en tot oktober komen de walvissen naar dit gebied om te paren. Het gedrag dat de mannetjes walvis voor onze neus vertoonde was om het vrouwtje te imponeren. Het kalf van ongeveer twee jaar oud zwom vlak bij de moeder. We hebben er zeker een half uur van dit spektakel genoten.

springen, met staart op water slaan, zijwaarts rollen: prachtig!

De boot meert aan op het strand en dan is het tijd voor de zeevogels met de blauwe zwemvliezen. Het eiland dankt haar naam aan de vogelpoep van de jongens met de blauwe zwemvliezen. De poep, waarmee het eiland vol ligt, heeft in het maanlicht een zilveren glans. De vogels zijn niet bang voor mensen zoals op het vasteland waar ze prooi zijn van diverse zoogdieren. We houden op aanwijzingen van de gids gepaste afstand.

Omdat: ze op eieren zitten

jongen hebben, waarbij de man en de vrouw het nest om beurten bewaken

of elkaar het hof maken

Hoe ouder de vogel, hoe donkerder het blauw van de zwemvliezen. We zagen ze in zee duiken en weer opvliegen met vis in hun bek. De Nederlandse naam is: blauwvoetgent.

Als toetje na de lunch hebben we gesnorkeld tussen de zeeschildpadden.

Daarna weer met 300 pk achter de boot terug gesjeesd.

Adriana

Afscheid van de jungle en op naar de kust

We vertrekken uit het regenwoud, of Oriënte zoals het hier genoemd wordt.  Afscheid van Karin en Roberto en hun kinderen die we de afgelopen week goed hebben leren kennen. We hebben een aantal keren met hen gezeten en heel veel vragen gesteld om inzicht te krijgen in hoe we hen kunnen helpen. Het social mediaplan dat we gezamenlijk gemaakt hebben heeft tot hun grote vreugde zijn eerste vruchten afgeworpen. Quick wins noemen we dat in goed Nederlands. Verder vanuit ons perspectief advies gegeven over doelgroepen en markten, verteld wat wij bijzonder waardeerden bij hun aanpak en accommodatie en wat er volgens ons miste. Ook hebben we inzichtelijk gemaakt hoe hun communicatie inzet meer kracht heeft als je de lay-out en opzet overal consequent toepast en dus ook fysiek doorvoert in bv. hun bookingsoffice.  Leuk om te doen en allemaal hebben we ervan geleerd!

woordjes oefenen met Caroline, de middelste dochter van Karin en Roberto momenten die voor ons gelijk een Spaanse les vormden

We nemen om tijd en geld te besparen de bus vanuit Tena naar Quito via een bergachtige route. En vanuit Quito de nachtbus naar Puerto Lopez dat aan de kust van Ecuador ligt aan de Grote of Stille Oceaan.

van alles te koop voor onderweg of om meteen op te eten zoals de bolle wangen van de vrouw op de voorgrond laat zien..

Tijdens de busreis kom je het een en ander te weten over het land en zijn gebruiken. Hierbij een aantal verschillen met het OV in Nederland! De bus is pas echt op weg als er genoeg betalende passagiers aan boord zijn. Want via maps.me (navigatie app) kregen we door dat er na vertrek bij het busstation nog diverse rondjes door de stad werden gereden totdat de bus vol zat. Verder kun je overal waar je wilt uitstappen als je dat aangeeft. Met als gevolg dat de bus in elk gehucht een aantal malen stopt omdat iemand er op die plek uit wil. Het versturen van pakketten en andere goederen vindt in het dagelijkse leven hier ook plaats met de bus. Dus er wordt van alles in en uit de bagageruimte van de bus gehaald en gezet zonder dat de eigenaar meereist. Van pakketjes tot enorme zakken met groente en fruit en dieren zoals kippen. En de buschauffeur zit alleen achter het stuur, er is een assistent die het dus heel druk heeft. Het zijn over het algemeen magere jonge mannen die de nog rijdende bus uit en in springen om passagiers te ronselen, het bagageruim te regelen, het geld bij de passagiers te innen en wat er allemaal nog meer bijkomt. We zagen een keer dat hij door de chauffeur het bos in werd gestuurd en met een aantal enorme watermeloenen terug kwam. Kortom je weet nooit hoe laat je vertrekt en aankomt maar er is vertier genoeg.

het organiseren van het bagageruim

’s Nachts is het een stuk rustiger met in- en uitstappen en vervoer van goederen. Onderweg wordt gestopt bij een soort van wegrestaurants waar toiletten zijn en je kunt eten.

wegrestaurant waar je midden in de nacht kip, rijst en bonen kunt eten

Tot later, Adriana

Hels kabaal en stikdonker

Ecuador heeft een bijzonder rijke flora en fauna. De meeste dieren en planten soorten ter wereld in een land dat net zo groot is als Groot-Brittannië. Tijdens ons verblijf in Grand Selva Lodge hebben we met verbazing geluisterd naar het lawaai dat alle beesten buiten, en soms ook binnen 😜, maken. Het is hier, zo dicht bij de evenaar, al om half zeven donker. En dan begint hier een bonte verzameling van natuurlijke bewoners zich te roeren.

apen

Er is nog meer dat lawaai maakt..

en soms ook behoorlijk groot is..

of waar je stiekem een beetje bang voor bent..

ze waren bliksemsnel in de buis verdwenen!

Tot grote vreugde van de eigenaren van de lodge kwam er vanavond een auto aanrijden waarin twee vogelkenners zaten. Een Spanjaard en een… Nederlander.  Ze waren zo blij als blik omdat ze een hele bijzondere adelaar hadden gespot en foto’s hadden gemaakt van een vogel waarvan nauwelijks nog beelden van zijn. Ze leven van het gidsen van groepen vogelaars door Ecuador. Een mooie kans voor onze gastvrouw, dus het contact was snel gelegd.

De Nederlander is een geboren Groninger  en leeft sinds 12 jaar in Ecuador. Hij heeft een keer op 1 dag 431 verschillende vogels gespot, daarmee heeft hij samen met een aantal anderen een record behaald dat nog niet verbroken is vertelde hij. In Nederland doe je er zeker 15 tot 20 jaar over om dat te bereiken volgens hem.

We zaten buiten nog even na te praten. Het gesprek werd vaak onderbroken door het noemen van de ene na de andere vogelnaam. Voor ons in de kakafonie van de nachtelijke geluiden niet te onderscheiden en we hadden ook geen beeld bij de namen. Ieder zijn vak!

Veel foto’s die hij gemaakt heeft van vogels kun je vinden op zijn website: www.sapayoa.com

Adriana

MVO in het Amazonegebied

Het leuke van reizen is dat je zoveel mensen met een bijzonder verhaal ontmoet. Vanwege het feit dat we de taal nog niet voldoende spreken zijn het nu nog niet vaak Ecuadoranen. Maar bv de Franse hoteleigenaar in Vilcabamba, de Nieuw Zeelandse paardenliefhebber en nu onze Oostenrijkse gastvrouw.

Grand Selva Lodge in Tena

We verblijven in het Amazonegebied van Ecuador. Warm, vochtig en heel veel groen. De rivier waarop we een vaartocht maken mondt uiteindelijk uit in de Amazone rivier. De eigenaren van de lodge waar we verblijven vormen een combinatie van een Oostenrijkse en een Ecuadoraan die elkaar tijdens hun studie in Verenigde Staten van Amerika hebben ontmoet. Ze zijn nu drie dochters rijker en leven van het toerisme.

Rio Napo

Karin en Roberto proberen, zoals we dat in Nederland noemen, op maatschappelijk verantwoorde wijze te ondernemen. Ze betrekken zoveel mogelijk producten lokaal, verschaffen werk aan mensen van de nabij gelegen dorpen die een minderheidsgroep in dit land vormen, hebben alleen spaarlampen en laten met allerlei tours met mooie van dit gebied zien. Ze hebben ook zo’n 150 hectare land rondom hun accommodatie gekocht. Niet om uit te breiden maar om te voorkomen dat het regenwoud gekapt wordt voor economische doeleinden. Want in de tien jaar dat zij hier wonen hebben ze veel regenwoud zien verdwijnen.

De tours die wij deden: de dierenopvang,

dierenopvang van allerlei inheemse dieren merendeels gefund door bezoekers zoals wij

een rondleiding door het nabij gelegen Kichwa dorp, een klim en klautertocht naar een waterval waaronder we konden zwemmen, een wandeling door het primaire regenwoud want ook een klim en klauterpartij was,

een cacao workshop,

met het hele proces van plukken, branden, pellen, malen, proeven en…

smeren!

Ze willen graag meer gasten ontvangen die hun manier van gastvrijheid waarderen en worstelden met de vraag van hoe, wie, wat, wanneer et cetera. En toen ze hoorden dat wij in toerisme en communicatie werkten was de match gauw gemaakt. Zijn we stiekem ook een beetje aan het werk.

en koelen we af in het zwembad

Adriana

Uitstapje naar Peru

Vilcabamba ligt in het zuiden van Ecuador en dat ligt vlak bij het noorden van Peru. In het zuiden van Peru gaan we nog komen, later tijdens onze reis, maar het noorden is nu beter bereikbaar. Leuk uitstapje dachten we..

in de bus

De Zuid-Amerikaanse historie is ons op grote lijnen wel bekend. Er zijn resten gevonden van beschavingen die terug gaan tot 5000 BC. Pre-Colombiaans noemen ze dat hier. De Inca’s zijn de bekendste door de bouw van onder meer Machu Picchu. Maar hun rijk heeft maar een kleine honderd jaar gebloeid. Toen kwamen de Spanjaarden.. Daarvan is veel bewaard gebleven dat voor ons ook herkenbaar is, dus Europese invloeden heeft. Halverwege de 19e eeuw zijn de Spanjaarden verjaagd en zijn er veel oorlogen geweest om te komen tot de huidige indeling van het continent. Tot onze verbazing is de oorlog tussen Ecuador en Peru pas in 1999 beëindigd.

grensovergang Ecuador-Peru

Dus het is geen drukke grensovergang die wij gekozen hebben. In tegendeel: na vierenhalf uur in de bus en een uur in de taxi, grotendeels over dirt road en door een woest landschap bereiken we de grens. We zijn alleen af en toe wat militaire posten gepasseerd. We zijn Ecuador zo uit: een formulier invullen, een stempeltje en een gesprek waarvan we meer dan de helft niet verstaan. Op tijd lachen en knikken en reageren op wat je wel begrijpt is onze tactiek. Dan passeren we niemandsland: een enorme brug over de rivier, heel bijzonder. De immigratie officier aan de Peruaanse kant neemt zijn lunchpauze wel erg ruim. We wachten en wachten.. Na weer een formulier en een stempel zijn we in Peru.

En daar gaat het totaal anders dan in Ecuador met zijn prettige en inzichtelijke bussysteem. Hier zijn de collectivo’s de baas en we hadden geen idee hoe dat geregeld was.

hostal meer stal dan hospitality..

Uiteindelijk in het donker in een stad met overnachtingsmogelijkheden belandt. Het hostal was lawaaiig, smerig en er waren een paar snel bewegende beestjes op de vloer. Morgen maar snel verder reizen.

Adriana

Lieflijk Vilcabamba

We zijn aangekomen in Vilcabamba, een dorp op de zuidelijke hoogvlakte van Ecuador. De omgeving is mooi, bergachtig met semi tropisch regenwoud. We verblijven in hostal Rendez Vous. Hier spreken ze dat uit als Rendez Bous. De letter v wordt hier een zachte b.

ons hostal was snel gevonden, mooi want die rugzak wordt er niet lichter op

Onze accommodatie heeft een prachtige tuin en reizen is heel vermoeiend :-). Dus een dagje in de hangmat en digitaal en analoog informatie opnemen.

genieten..

De stijve benen weer in model lopen met een hike van 4 km. Lijkt weinig maar we zitten hier nog steeds op 1.500 m en niets is vlak of internationaal bewegwijzerd, maar wel erg mooi.

Zuid-Amerika is het land van de caballos, paarden. Dus ook een van de vele kantoortjes binnengestapt voor een tour. Een halve dag leek mij genoeg want je gebruikt heel andere spieren dan normaal. Bert was nog aan het bijkomen van de vorige rit dus miste hij deze prachtige rit door de bergen naar een waterval.

Samen met de gids op stap. We merken dat het laagseizoen is. Er zijn weinig gasten in het hostal en er wordt druk onderhoud gepleegd. Dat weerhoud een aantal kolibries niet om zich in de tuin te laven aan het het nectar van de vele bloeiende planten.

We vermaken ons goed! Adriana

IJsjes, fudge, koekjes en andere zoetigheden

Onze tweede dag in Cuenca en gelijk onze laatste. Het lijkt veel drie dagen als je vooraf boekt. Maar met een reisdag, een dag bijkomen van de reis en wennen aan een nieuw onderkomen en nieuwe stad, dan zijn al twee dagen om.

een nieuwe stad ontdekken

Het valt ons op dat er veel zoetigheid en andere snacks te koop is. Makkelijk te verkrijgen en niet duur. Dat zie je ook een beetje terug in de bewoners, uitdijende vrouwen, mannen met zichtbare buiken en net even te dikke kinderen. Op het platteland kom je dat minder tegen dan in de steden. Na het bezoeken van diverse kerken en het Pumapungo museum lopen we tegen een zeer verantwoord eettentje aan. De trek in eten is wel wat weggezakt door de tentoonstelling shrunken heads. Een bevolkingsgroep in Zuid-Amerika had de gewoonte om hun manlijke vijanden na het overmeesteren te onthoofden. Ze naaiden de monden dicht en hingen de trofee om hun nek. Deze hoofden krimpen natuurlijk maar ze waren nog goed herkenbaar en met een ongelofelijke hoeveelheid haar eraan. Zij worden gestimuleerd door de overheid om alle rituelen nog uit te voeren, behalve deze.

100% eco en broodjes verzamel je met een mandje

Genoten van de vele Katholieke kerken die deze stad rijk is. Tevens een stad waar veel culturele activiteiten zijn en de meeste musea gratis toegankelijk.

kerken met rijke of juist eenvoudige inrichting of, zoals ook in Nederland, met een heel andere functie

En op zondag ook een uitgebreide bloemenmarkt.

daar word je vrolijk van

Adriana

In de vulkaan

Vandaag gaan we met de bus wederom naar een vulkaan. Maar dan geen actieve maar eentje die volgelopen is met water. Een makkie verwachten we als we in een bus vol met “gringo’s” naar Quilotoa rijden. Gringo is het woord dat Zuid-Amerikanen gebruiken voor westerlingen. En ik ben ook goed herkenbaar met blonde haren, lichte huid, groene ogen en mijn enorme lengte 🙂 Bert wordt regelmatig aangezien voor een local en dat is ook niet altijd handig. Want de snelle en enorme woordenstroom die dan op gang komt kunnen we (nog) niet verstaan. De Engelse taal spreken  maar bijzonder weinig mensen hier.

de vrouwen dragen kleurrijke rokken met brede banden rond de taille en vooral de hoeden zijn karakteristiek voor Ecuador

We zijn nu op de centrale hoogvlakte van Ecuador. Dat betekent dat we nog steeds erg hijgen als we een heuveltje op moeten. We vinden een wintersportplaats op 2.000 meter in Europa al heel hoog en hier leven we op 2.500 meter alsof het niks is. De krater was een fantastisch gezicht en we wilden natuurlijk ook naar het water afdalen.

poseren op het uitzichtpunt

Het afdalen in de krater was al een aardige inspanning aangezien heet merendeel van het pad mul en zanderig was. En Bert en ik gingen steeds meer opzien tegen het omhoog lopen.

op weg naar beneden

Er is in dit continent voor alles een oplossing! Beneden staan paarden en muilezels die ons naar boven kunnen brengen. Met als excuus dat we hiermee de lokale bevolking ondersteunen zijn we erop geklommen. Als echte rookies hadden we vooraf geen prijs afgesproken. En dat is niet handig want onze begeleider, een jochie van een jaar of negen wilde onderweg meer geld hebben. Dat hebben we in ons beste Spaans weten te voorkomen..  Voor mij een mijlpaal dat ik Bert in de tweede week op reis al op een paard gekregen heb.  Levert leuke plaatjes op.

Quilotoa

Adriana