Colca Canyon maatje te groot

De Colca Canyon in Peru is twee keer dieper dan de Grand Canyon in Amerika namelijk 4.160 m maar heeft niet de steile wanden en is ook veel minder bekend. De naam komt van de vele kolken die miljoenen jaren geleden ontstaan zijn door het water. De Inca’s en pre-Colombiaanse bewoners gebruikten deze colca’s om voedsel in te bewaren of belangrijke personen te begraven. De canyon staat ook bekend om de vele Andescondors die hier nestelen.
Onze uitvalbasis voor een bezoek aan deze kloof is het dorpje Cabanaconde waar we bij het hostel Pachamama (moeder aarde) verblijven.
Deze kloof valt niet door middel van een georganiseerde bustocht, helikopter tour of op een andere makkelijke manier te verkennen zoals de zijn bekende broer in Amerika. Colca Canyon is alleen steil naar beneden en daarna steil naar boven met de benenwagen te beleven. En dat valt niet mee!
We besluiten de langere maar minder steile afdaling te nemen om in de kloof af te dalen. We nemen het hoognodige in onze rugzakken mee en veel water en eten. Onderweg geen verkopers met drinken en eetwaren. Gewoon acht uur lang afdalen Waarbij soms het pad even weg is doordat rotsblokken naar beneden zijn gevallen, het veel geregend heeft of er een landslide heeft plaatsgevonden. Een prachtige tocht maar we waren bekaf en blij dat de eigenaresse van een hostal ons tegemoet kwam lopen en we met haar via een kortere weg bij een overnachtingsplek aankwamen. Onze gastvrouw bereidde een heerlijke maaltijd en wij kropen bij het licht van een lantaarn vroeg onder de dikke dekens.
De tweede dag was ook prachtig maar gelukkig minder zwaar en eindigden we bij een eenvoudige accommodatie waar ook thermale baden waren. Dat was heerlijk voor onze gemartelde spieren!
De derde dag namen we na een korte wandeling de lokale bus die ons over een smalle dirtroad zonder vangrails met vele haarspeldbochten de kloof uit reed.
En de condors? Die hebben we in alle pracht  en praal kunnen bewonderen. Op een bepaald punt kwamen ze op de thermiek omhoog uit de kloof. De oudere vogels zwart met een witte kraag en witte veren in de vleugels. De jongere vogels bruin en duidelijk lager in de pikorde.  Vleugels van ongeveer 3 meter breed!
Adriana

Genieten in Arequipa

Vandaag vertrekken we vanuit Arequipa en verlaten we het fijnste gasthuis waar we tot nu toe verbleven. Ruime koele kamer, heerlijke douche, supersnel internet en elke dag wordt de kamer schoongemaakt, het bed opgemaakt en krijgen we schone handdoeken. Het gezondste ontbijt met onder meer avocado, tomaten, sla, uitjes, eieren, vers fruitsap, lekkere broodjes, cereals en goede koffie wordt in de tuin geserveerd terwijl het zonnetje schijnt. Onze gastvrouw beheerst het vak hospitality tot in de puntjes. We worden als señora Adriana en señor Umberto in de watten gelegd. We nemen met enige tegenzin afscheid van señora Janet, dat in het Spaans als Ganet wordt uitgesproken, en haar personeel met een hand, een zoen en een knuffel. In die volgorde want dat is gebruikelijk in Zuid-Amerika hebben we geleerd.
De actieve vulkaan Misti (5.822 m) die in 1600 de gehele stad verwoestte.
Arequipa is een middelgrote stad in het zuiden van Peru. Naast het mooie historische centrum kun je er ook bijzonder goed eten en zijn er thermale baden in de buurt.
In 1579 heeft María de Guzmán, een rijke weduwe zonder kinderen een vrouwenklooster gesticht in de tweede orde van de Dominicanen. Zij was de eerste bewoonster en in de eeuwen daarna volgden honderden vrouwen en het Santa Catalina klooster groeide uit tot een ommuurde ministad in Arequipa met allerlei eigen voorzieningen.  Als je eenmaal was toegetreden verliet je de rest van je leven dit complex niet meer en dat veranderde pas in 1970. Het contact met de buitenwereld gebeurde zonder dat men elkaar zag via dikke roosters waardoor je met elkaar sprak. In de jaren zeventig van de vorige eeuw liep het aantal nonnen sterk terug. Ondernemers hebben toen het plan opgevat om de kloosterstad deels te restaureren aangezien er een nieuw kleiner klooster voor de overgebleven nonnen werd gerealiseerd. Met behulp van overheden en diverse subsidies zijn ze er uitstekend in geslaagd om de sfeer te behouden.
Alleen vrouwen van goede komaf konden intreden, zij brachten veel geld mee en kregen daarvoor veel privileges in de vorm van eigen huisjes, buitenkeukens en altaartjes. Zij vulden dat op met prachtige serviezen, glaswerk, kunst en allerlei andere wereldse zaken. Zij hadden ook meerdere bedienden en er wordt zelfs gesproken over en enorme wijnkelder! Faciliteiten zoals een enorme centrale keuken, een wasserette, een ziekenhuis, een begraafplaats waren nu nog zichtbaar. En heel veel kunst. Hun levensstijl schijnt zelfs een Paus ontlokt te hebben dat het wel wat minder kon. Het werd al donker tijdens ons bezoek aan het convent en om de sfeer te verhogen waren er vuurtjes in de haarden en kaarsen in de huisjes ontstoken.
8 Het Santa Catalina Convent als eigen stadje in Arequipa

Veel toeristen bezoeken Arequipa en het is hier warm, maar dat belet de suppoosten van de kathedraal alhier niet om de kledingvoorschriften strikt te handhaven. Korte broek, onbedekte schouders, minirok: je wordt onverbiddelijk de toegang tot de kerk ontzegd. En hoeden, petten en mutsen moeten af en ballonnen mogen er ook niet in. De mannen hebben onderling audiocontact en wijzen elkaar op mensen die dreigen er tussendoor te glippen. We zitten een poosje in de kerk en merken dat de Zuid-Amerikaanse bezoekers zonder problemen de kerk verlaten als ze er niet op gekleed zijn. Voor westerse bezoekers is het toch vaker een reden om een hele discussie aan te gaan.

De Kathedraal in eind 19e eeuw opnieuw gebouwd na een verwoestende aardbeving. In 2001 bij de laatste beving is de klokkentoren in elkaar gestort.
Voor de thermale baden moeten we anderhalf uur met de lokale bus reizen. Die tijd vliegt om want we rijden de stad uit dus is er genoeg  te zien. Maar ook in de bus vermaak: verliefde stellen, ruzies, bedelaars, verkopers, ouders met leuke of heel vervelende kinderen, mensen die zoveel spullen meeslepen dat het lijkt alsof ze aan het verhuizen zijn. We vervelen ons geen moment. De thermale baden bestaan uit diverse kleine bassins met een helende werking op bijna alle klachten. Ik val volledig uit de toon met mijn oranje bikini tussen alle zwarte badpakken met pijpjes en mouwen. Zuid-Amerikanen zijn nieuwsgierig en hebben geen gevoel voor iemands persoonlijke ruimte. In no-time is het bad waar we met z’n tweeën begonnen vol met veel mensen die allerlei vragen stellen aan ons.
We hebben in Arequipa een aantal keer bijzonder gegeten. Vegetarische sushi, wat voor ons een culinaire verrassing was. Het restaurant dat zijn menu volledig rond de verschillende soorten aardappelen van de Andes had opgebouwd. Heerlijke aardappels met verschillende toppings. En drie soorten biefstuk op een sizzeling hot stone met de beste frieten van dit continent. Alleen die slab…
 Adriana

Het hart van de Inca

Reizen betekent een hoop regelen. Soms regel je pas onderdak, vervoer of trips op het laatste moment maar in het geval van het bezoek aan Machu Picchu hadden we dat al langer van te voren gedaan. Door de extra dagen in La Paz zouden onze reserveringen in de knel komen. Dus besloten we (hoe milieuonvriendelijk) te vliegen van La Paz naar Cusco. De stad vanwaaruit de meeste mensen Machu Picchu bezoeken. Wat een snelle reis in vergelijking met de nachtbus. 😌

Machu Picchu is nog mooier en bijzonderder dan op al die foto’s te zien is of te lezen is in boeken, gidsen en online. Stel je een afgelegen, bijna onbereikbare plek in de bergen voor waar ooit met eenvoudige werktuigen een dorp voor vijf- tot zeshonderd bewoners  is gerealiseerd. Machu Picchu was een heilige nederzetting van de Inca’s van begin 15e eeuw totdat de Spanjaarden grotendeels Zuid-Amerika gekoloniseerd hadden. Er woonden dus alleen priesters en ander hogergeplaatst volk.
De Inca’s bouwden al hun steden volgens het principe hoog (woningen voor de hooggeplaatsten en de heilige plaats en zoals tempels) en laag (huizen voor lagergeplaatsten en werkvolk) en links (voedselproductie en voorraad) en rechts (wonen en aanbidden). De watertoevoer liep er als een slagader doorheen. Deze vierdeling is bij Machu Picchu goed te zien.
Begonnen werd met het fundament, de terrassen waarop ze de gewassen verbouwden. De terrassen waren niet alleen belangrijk voor de voedselproductie maar ook om erosie te voorkomen. Door de opbouw kon bovendien snel veel water worden verwerkt. Er zijn hier namelijk twee seizoenen: het droge (winter) en het regenseizoen (zomer).
Er werden ook huizen, tempels, pleinen en voorraadschuren gebouwd op zo’n manier dat ze aardbevingsbestendig waren. De Inca’s legden een waterleiding aan en hielden de leylijn vrij van bebouwing om de energie goed te kunnen laten stromen. De stenen die ze gebruikten, hakten ze uit de berg waarop ze hun stad gingen realiseren. Ze bewerkten de stenen door de natuurlijke breuklijnen te volgen.
aardbevingsbestendig bouwen door onder meer grote stenen onderin en kleinere aan de bovenkant die ook in elkaar grijpen
Verder waren ze goed bekend het sterrenstelsel en de zonnewende. Ze wisten precies wanneer er gezaaid en geoogst moest worden.De zon, maan, sterren en moeder aarde waren de basiselementen van hun religie. De condor, poema en slang waren de drie-eenheid die met hun bijbehorende eigenschappen als een soort metafoor moesten zorgen dat iedereen zich aan de regels hield.
De Inca’s offerden mensen en dieren om de goden gunstig te stemmen. In onze ogen barbaars maar ze leefden wel in totale harmonie met de aarde. Zij vonden dat alles wat leeft of aanwezig was op aarde (dieren, planten, bergen et cetera) ook toebehoorde aan moeder aarde. Mensen zijn daar een onderdeel van en slechts te gast. Dus bij het overlijden geef je ze terug aan de aarde..
het belangrijkste gebouw is rond, de zonnetempel
Waarom bouwden de Inca’s hun heilige stad deze plek? Van onze gids begrepen we dat een aantal zaken doorslaggevend waren: de rivier maakt een lus om dit bergcluster, er liggen vier voor de Inca’s belangrijke coördinatiepunten rondom de locatie (bergtoppen en andere Inca-nederzettingen), er waren natuurlijke waterbronnen en het gesteente in deze berg bevat kwarts. Hoe ze dat in die tijd wisten? Inca’s waren een ontwikkeld volk vandaar dat zij deze plek bewust kozen.. Met hun kennis, gevoel voor infrastructuur en organisatiegraad konden ze hun rijk in korte tijd zo vergroten tot het huidige Peru, Bolivia en delen van Argentinië, Chili en Ecuador.
Tijdens de Spaanse kolonisatie is veel goud en zilver door de Spanjaarden buitgemaakt op de Inca’s. Die vonden het raar dat de Spanjaarden alleen dat wilden hebben. Voedsel was voor de Inca’s de belangrijkste economische factor. Goud kon je niet opeten of gebruiken om te werken, het was alleen decoratie. Machu Picchu lag zo goed verborgen dat de Spanjaarden het nooit gevonden hebben. Er schijnt nog een Inca-stad beschreven te zijn die tot de dag van vandaag niet gevonden is..De Amerikaanse wetenschapper Bingham heeft Machu Picchu in 1911 op aanwijzingen van bewoners in de streek wel ontdekt. Het ligt voor de hand dat de Inca’s alleen het voedsel meegenomen hebben toen ze de stad verlieten. Dus men vermoedt dat het vele goud dat ongetwijfeld in deze stad aanwezig was, meegenomen is naar Amerika.
Waarom Machu Picchu verlaten is, is niet bekend. Een virus, opdracht van hogerhand of.. Men weet het niet. Het was in ieder geval onverwachts want de nederzetting was nog niet af. Er was nog werk in uitvoering waarvan de resten nog zichtbaar zijn. Volgens onze gids zijn er nu geen directe nazaten van de Incas meer. ‘We zijn allemaal een mix’ zei hij.
er wordt nog steeds gewerkt aan Machu Picchu maar dan om het in stand te houden
Een bezoek aan Machu Picchu betekent een lange reis vanuit Cusco met auto of bus en de laatste twee uur een treinreis. Er is geen weg naar Agua Calientas, een dorp speciaal aangelegd om de bezoekersstroom naar Machu Picchu te faciliteren. Op de archeologische site zelf is het flink klimmen en klauteren, heb je ontmoetingen met lama’s en zijn er andere bezoekers. Er is een soort van eenrichtingsverkeer en er staan suppoosten om ervoor te zorgen dat iedereen op de route blijft. Dat is ook wel logisch want in het hoogseizoen in onze zomer, zijn er zo’n zes-  tot zevenduizend bezoekers per dag. Wij hadden geluk: zon en weinig bezoekers vanwege het laagseizoen.
Aziatische bezoekers belagen de huidige bewoners van Machu Picchu voor een gedenkwaardige foto
Agua Calientes is alleen per trein of te voet bereikbaar,vandaar dat het spoor de weg door het dorp vormt
We vonden het een bijzondere ervaring die mede tot leven kwam door de verhalen van de gids en door alles wat nog zichtbaar is en de sfeer op deze afgelegen plek. In de trein terug naar Cusco hadden we genoeg tijd om erover na te denken. Er was een tegemoetkomende trein ontspoord. En aangezien het grootse gedeelte van het meer dan 60 km lange traject een enkel spoor heeft, moesten we vier uur wachten tot het spoor weer vrij was. Ondanks onze voorbereiding en de perfecte organisatie van onze trip naar Machu Picchu een onvoorziene gebeurtenis: dit is Zuid-Amerika ten voeten uit!
Adriana

Kuelap, het nieuwe Machu Picchu

In tegenstelling tot wat ik eerder vermeldde is Kuelap niet gebouwd door de Inca’s maar door een volk dat zich Chachapoyas noemde. De Inca’s zijn halverwege de 15e eeuw hun rijk gaan uitbreiden en liepen daarbij dit pre-Colombiaanse volk tegen het lijf dat hen veel weerstand bood. De Chachapoyas hebben zelfs met de Spanjaarden samengewerkt tegen de Inca’s.

Kuelap

Het is een zonnige dag als we de tour naar Kuelap doen. Kuelap is een stad gebouwd in het noorden van Peru in de periode 500 BC tot het einde van de 15e eeuw. Geografisch bijzonder goed gekozen: op een bergrug en door de omringende bergen heel lastig te bereiken. Kuelap is al veertig jaar eerder ontdekt dan Machu Picchu maar pas sinds maart van dit jaar voor de toeristen goed te bezoeken. Er is namelijk een kabelbaan aangelegd door een Frans bedrijf. Dat scheelt aanzienlijk in tijd, 20 minuten  in plaats van twee dagen een steile berg opklimmen.

Teleferiqo: rit van 20 minuten

De gids neemt ons mee in de resten van de stad die nog volop wordt onderzocht door archeologen. Het is enorm groot ; 600 keer 110 meter en het ligt op 3000 meter. Het is niet voor te stellen dat alle kalkstenen, waaruit de ruim 450 gebouwen in de stad zijn opgebouwd, naar boven zijn gedragen.

Er zijn prachtige verhalen over deze stad, de grootste van heel Zuid-Amerika, met zijn enorme muren en ingenieuze toegangspoorten. Uit de eerste bevindingen van de onderzoekers blijkt dat er ook cavia’s in de huizen werden gehouden die voor consumptie waren bedoeld. Ook nu staat het dier nog op het menu: op een plankje gespijkerd, gebraden met het koppie er nog aan.

Adriana

Uitstapje naar Peru

Vilcabamba ligt in het zuiden van Ecuador en dat ligt vlak bij het noorden van Peru. In het zuiden van Peru gaan we nog komen, later tijdens onze reis, maar het noorden is nu beter bereikbaar. Leuk uitstapje dachten we..

in de bus

De Zuid-Amerikaanse historie is ons op grote lijnen wel bekend. Er zijn resten gevonden van beschavingen die terug gaan tot 5000 BC. Pre-Colombiaans noemen ze dat hier. De Inca’s zijn de bekendste door de bouw van onder meer Machu Picchu. Maar hun rijk heeft maar een kleine honderd jaar gebloeid. Toen kwamen de Spanjaarden.. Daarvan is veel bewaard gebleven dat voor ons ook herkenbaar is, dus Europese invloeden heeft. Halverwege de 19e eeuw zijn de Spanjaarden verjaagd en zijn er veel oorlogen geweest om te komen tot de huidige indeling van het continent. Tot onze verbazing is de oorlog tussen Ecuador en Peru pas in 1999 beëindigd.

grensovergang Ecuador-Peru

Dus het is geen drukke grensovergang die wij gekozen hebben. In tegendeel: na vierenhalf uur in de bus en een uur in de taxi, grotendeels over dirt road en door een woest landschap bereiken we de grens. We zijn alleen af en toe wat militaire posten gepasseerd. We zijn Ecuador zo uit: een formulier invullen, een stempeltje en een gesprek waarvan we meer dan de helft niet verstaan. Op tijd lachen en knikken en reageren op wat je wel begrijpt is onze tactiek. Dan passeren we niemandsland: een enorme brug over de rivier, heel bijzonder. De immigratie officier aan de Peruaanse kant neemt zijn lunchpauze wel erg ruim. We wachten en wachten.. Na weer een formulier en een stempel zijn we in Peru.

En daar gaat het totaal anders dan in Ecuador met zijn prettige en inzichtelijke bussysteem. Hier zijn de collectivo’s de baas en we hadden geen idee hoe dat geregeld was.

hostal meer stal dan hospitality..

Uiteindelijk in het donker in een stad met overnachtingsmogelijkheden belandt. Het hostal was lawaaiig, smerig en er waren een paar snel bewegende beestjes op de vloer. Morgen maar snel verder reizen.

Adriana