Colca Canyon maatje te groot

De Colca Canyon in Peru is twee keer dieper dan de Grand Canyon in Amerika namelijk 4.160 m maar heeft niet de steile wanden en is ook veel minder bekend. De naam komt van de vele kolken die miljoenen jaren geleden ontstaan zijn door het water. De Inca’s en pre-Colombiaanse bewoners gebruikten deze colca’s om voedsel in te bewaren of belangrijke personen te begraven. De canyon staat ook bekend om de vele Andescondors die hier nestelen.
Onze uitvalbasis voor een bezoek aan deze kloof is het dorpje Cabanaconde waar we bij het hostel Pachamama (moeder aarde) verblijven.
Deze kloof valt niet door middel van een georganiseerde bustocht, helikopter tour of op een andere makkelijke manier te verkennen zoals de zijn bekende broer in Amerika. Colca Canyon is alleen steil naar beneden en daarna steil naar boven met de benenwagen te beleven. En dat valt niet mee!
We besluiten de langere maar minder steile afdaling te nemen om in de kloof af te dalen. We nemen het hoognodige in onze rugzakken mee en veel water en eten. Onderweg geen verkopers met drinken en eetwaren. Gewoon acht uur lang afdalen Waarbij soms het pad even weg is doordat rotsblokken naar beneden zijn gevallen, het veel geregend heeft of er een landslide heeft plaatsgevonden. Een prachtige tocht maar we waren bekaf en blij dat de eigenaresse van een hostal ons tegemoet kwam lopen en we met haar via een kortere weg bij een overnachtingsplek aankwamen. Onze gastvrouw bereidde een heerlijke maaltijd en wij kropen bij het licht van een lantaarn vroeg onder de dikke dekens.
De tweede dag was ook prachtig maar gelukkig minder zwaar en eindigden we bij een eenvoudige accommodatie waar ook thermale baden waren. Dat was heerlijk voor onze gemartelde spieren!
De derde dag namen we na een korte wandeling de lokale bus die ons over een smalle dirtroad zonder vangrails met vele haarspeldbochten de kloof uit reed.
En de condors? Die hebben we in alle pracht  en praal kunnen bewonderen. Op een bepaald punt kwamen ze op de thermiek omhoog uit de kloof. De oudere vogels zwart met een witte kraag en witte veren in de vleugels. De jongere vogels bruin en duidelijk lager in de pikorde.  Vleugels van ongeveer 3 meter breed!
Adriana

Het hart van de Inca

Reizen betekent een hoop regelen. Soms regel je pas onderdak, vervoer of trips op het laatste moment maar in het geval van het bezoek aan Machu Picchu hadden we dat al langer van te voren gedaan. Door de extra dagen in La Paz zouden onze reserveringen in de knel komen. Dus besloten we (hoe milieuonvriendelijk) te vliegen van La Paz naar Cusco. De stad vanwaaruit de meeste mensen Machu Picchu bezoeken. Wat een snelle reis in vergelijking met de nachtbus. 😌

Machu Picchu is nog mooier en bijzonderder dan op al die foto’s te zien is of te lezen is in boeken, gidsen en online. Stel je een afgelegen, bijna onbereikbare plek in de bergen voor waar ooit met eenvoudige werktuigen een dorp voor vijf- tot zeshonderd bewoners  is gerealiseerd. Machu Picchu was een heilige nederzetting van de Inca’s van begin 15e eeuw totdat de Spanjaarden grotendeels Zuid-Amerika gekoloniseerd hadden. Er woonden dus alleen priesters en ander hogergeplaatst volk.
De Inca’s bouwden al hun steden volgens het principe hoog (woningen voor de hooggeplaatsten en de heilige plaats en zoals tempels) en laag (huizen voor lagergeplaatsten en werkvolk) en links (voedselproductie en voorraad) en rechts (wonen en aanbidden). De watertoevoer liep er als een slagader doorheen. Deze vierdeling is bij Machu Picchu goed te zien.
Begonnen werd met het fundament, de terrassen waarop ze de gewassen verbouwden. De terrassen waren niet alleen belangrijk voor de voedselproductie maar ook om erosie te voorkomen. Door de opbouw kon bovendien snel veel water worden verwerkt. Er zijn hier namelijk twee seizoenen: het droge (winter) en het regenseizoen (zomer).
Er werden ook huizen, tempels, pleinen en voorraadschuren gebouwd op zo’n manier dat ze aardbevingsbestendig waren. De Inca’s legden een waterleiding aan en hielden de leylijn vrij van bebouwing om de energie goed te kunnen laten stromen. De stenen die ze gebruikten, hakten ze uit de berg waarop ze hun stad gingen realiseren. Ze bewerkten de stenen door de natuurlijke breuklijnen te volgen.
aardbevingsbestendig bouwen door onder meer grote stenen onderin en kleinere aan de bovenkant die ook in elkaar grijpen
Verder waren ze goed bekend het sterrenstelsel en de zonnewende. Ze wisten precies wanneer er gezaaid en geoogst moest worden.De zon, maan, sterren en moeder aarde waren de basiselementen van hun religie. De condor, poema en slang waren de drie-eenheid die met hun bijbehorende eigenschappen als een soort metafoor moesten zorgen dat iedereen zich aan de regels hield.
De Inca’s offerden mensen en dieren om de goden gunstig te stemmen. In onze ogen barbaars maar ze leefden wel in totale harmonie met de aarde. Zij vonden dat alles wat leeft of aanwezig was op aarde (dieren, planten, bergen et cetera) ook toebehoorde aan moeder aarde. Mensen zijn daar een onderdeel van en slechts te gast. Dus bij het overlijden geef je ze terug aan de aarde..
het belangrijkste gebouw is rond, de zonnetempel
Waarom bouwden de Inca’s hun heilige stad deze plek? Van onze gids begrepen we dat een aantal zaken doorslaggevend waren: de rivier maakt een lus om dit bergcluster, er liggen vier voor de Inca’s belangrijke coördinatiepunten rondom de locatie (bergtoppen en andere Inca-nederzettingen), er waren natuurlijke waterbronnen en het gesteente in deze berg bevat kwarts. Hoe ze dat in die tijd wisten? Inca’s waren een ontwikkeld volk vandaar dat zij deze plek bewust kozen.. Met hun kennis, gevoel voor infrastructuur en organisatiegraad konden ze hun rijk in korte tijd zo vergroten tot het huidige Peru, Bolivia en delen van Argentinië, Chili en Ecuador.
Tijdens de Spaanse kolonisatie is veel goud en zilver door de Spanjaarden buitgemaakt op de Inca’s. Die vonden het raar dat de Spanjaarden alleen dat wilden hebben. Voedsel was voor de Inca’s de belangrijkste economische factor. Goud kon je niet opeten of gebruiken om te werken, het was alleen decoratie. Machu Picchu lag zo goed verborgen dat de Spanjaarden het nooit gevonden hebben. Er schijnt nog een Inca-stad beschreven te zijn die tot de dag van vandaag niet gevonden is..De Amerikaanse wetenschapper Bingham heeft Machu Picchu in 1911 op aanwijzingen van bewoners in de streek wel ontdekt. Het ligt voor de hand dat de Inca’s alleen het voedsel meegenomen hebben toen ze de stad verlieten. Dus men vermoedt dat het vele goud dat ongetwijfeld in deze stad aanwezig was, meegenomen is naar Amerika.
Waarom Machu Picchu verlaten is, is niet bekend. Een virus, opdracht van hogerhand of.. Men weet het niet. Het was in ieder geval onverwachts want de nederzetting was nog niet af. Er was nog werk in uitvoering waarvan de resten nog zichtbaar zijn. Volgens onze gids zijn er nu geen directe nazaten van de Incas meer. ‘We zijn allemaal een mix’ zei hij.
er wordt nog steeds gewerkt aan Machu Picchu maar dan om het in stand te houden
Een bezoek aan Machu Picchu betekent een lange reis vanuit Cusco met auto of bus en de laatste twee uur een treinreis. Er is geen weg naar Agua Calientas, een dorp speciaal aangelegd om de bezoekersstroom naar Machu Picchu te faciliteren. Op de archeologische site zelf is het flink klimmen en klauteren, heb je ontmoetingen met lama’s en zijn er andere bezoekers. Er is een soort van eenrichtingsverkeer en er staan suppoosten om ervoor te zorgen dat iedereen op de route blijft. Dat is ook wel logisch want in het hoogseizoen in onze zomer, zijn er zo’n zes-  tot zevenduizend bezoekers per dag. Wij hadden geluk: zon en weinig bezoekers vanwege het laagseizoen.
Aziatische bezoekers belagen de huidige bewoners van Machu Picchu voor een gedenkwaardige foto
Agua Calientes is alleen per trein of te voet bereikbaar,vandaar dat het spoor de weg door het dorp vormt
We vonden het een bijzondere ervaring die mede tot leven kwam door de verhalen van de gids en door alles wat nog zichtbaar is en de sfeer op deze afgelegen plek. In de trein terug naar Cusco hadden we genoeg tijd om erover na te denken. Er was een tegemoetkomende trein ontspoord. En aangezien het grootse gedeelte van het meer dan 60 km lange traject een enkel spoor heeft, moesten we vier uur wachten tot het spoor weer vrij was. Ondanks onze voorbereiding en de perfecte organisatie van onze trip naar Machu Picchu een onvoorziene gebeurtenis: dit is Zuid-Amerika ten voeten uit!
Adriana