Het mooie noordwesten van Argentinië

We denken vlot de grens van Bolivia naar Argentinië te kunnen passeren, maar dat is een verkeerde inschatting. Tussen wat je verwacht en de werkelijkheid ligt een wereld van verschil in Zuid-Amerika. Daar zijn we al vaker tegenaan gelopen.
we zijn niet de enige die naar Argentinië willen
Snel het welkomstbord van deze grensstad in Argentinië op de foto gezet. Want aan de andere kant van het land hadden we ook een foto gemaakt!
in oktober 2017 waren we in Ushuaia, de meest zuidelijke stad in Argentinië waar we deze foto namen
nooit kunnen denken dat we in maart 2018 aan de andere kant van Argentinië deze foto maken
Ver na middernacht arriveren we na bus, taxi, bus en nog een bus in Salta, een stad in het noordwesten van Argentinië. En omdat we nergens geld kunnen pinnen gaan we als laatste verplaatsing van deze lange dag met de benenwagen naar onze accommodatie. In Salta huren we voor een week een auto. Er is hier veel te zien maar alles ligt vrij ver uit elkaar. We zoeken een aantal verhuurbedrijven op en checken ze op verschillende platforms. Waaronder ook de Facebookpagina ‘Midden- en Zuid-Amerika Backpackers’. De informatie van medereizigers is goud waard en deze bron is voor ons heel waardevol.
Dag 1: Salta-Cafayate

We reizen in onze gebutste Chevrolet naar Cafayate door de kloof Quebrada de las Conchas. Onderweg stoppen we vele malen waaronder bij een enorme hap uit de berg die de duivels bek – Garganta del Diablo wordt genoemd. De laatste foto is bij een enorme kolk die heel mooi het geluid resoneert dus Amfiteatro heet.

Dag 2: Quilmes en het Pachamama musuem

Quilmes is een nederzetting waarvan de inwoners tijdens de kolonisatie van de Spanjaarden zijn uitgemoord en afgevoerd. Het verzet van dit Indianenvolk werd gebroken door hun watertoevoer af te sluiten. De tweede foto is gemaakt in een prachtig museum waar door de kunstenaar natuurlijke materialen gebruikt zijn voor diverse beelden geënt op de gebruiken en rituelen van de oorspronkelijke bewoners van deze regio.

Dag 3: Cafayate-Cachi

De route 40 naar onze volgende bestemming bleek niet geasfalteerd te zijn. ruim 200 km dirtroad door een gebied zonder enige menselijke aanwezigheid.
Nog een ‘oja’ moment. Tijdens onze reis door Patagonië hebben we vele kilometers afgelegd op Route 40.  Deze route pikken we nu in het noorden dus weer op.
Dag 4: Cachi (via Salta) – El Carmen

Deze dag veel groen, we gaan een pas van 3.400 m over en moeten op een slingerweggetje door het bos goed opletten op loslopende paarden
Dag 5: El Carmen (via Purmamarca en Salar Grande) – Tilcara

De zevenkleurige bergen zijn prachtig en de op twee na grootste zoutvlakte ter wereld kun je zo oprijden, uitgestorven..
Dag 6: Tilcara – Humahuaca
Een kort ritje over prima asfalt waarbij we onderweg de Kreeftskeerkring passeren.
Dag 7: Humahuaca – Jujuy
Naast de zevenkleurige bergen zijn er ook de veertienkleurige bergen. Daar kunnen we vanwege de staat van de wegen niet met ons autootje heenrijden. Met een 4WD rijden we er in drie kwartier heen en vergapen ons dan aan de veelheid aan kleuren. Geoxideerde mineralen geven de kleur aan de berg waaronder ijzer (roestbruin) en koper (grijsgroen).
Quebrada Humahuaca
Een begraafplaats op dit continent i altijd een bezoek waard. Deze in Maimara is op een heuvel gesitueerd.
De laatste dag dobberen we in een thermaal bad voordat we de nachtbus naar Mendoza pakken!
Adriana

Genieten in Arequipa

Vandaag vertrekken we vanuit Arequipa en verlaten we het fijnste gasthuis waar we tot nu toe verbleven. Ruime koele kamer, heerlijke douche, supersnel internet en elke dag wordt de kamer schoongemaakt, het bed opgemaakt en krijgen we schone handdoeken. Het gezondste ontbijt met onder meer avocado, tomaten, sla, uitjes, eieren, vers fruitsap, lekkere broodjes, cereals en goede koffie wordt in de tuin geserveerd terwijl het zonnetje schijnt. Onze gastvrouw beheerst het vak hospitality tot in de puntjes. We worden als señora Adriana en señor Umberto in de watten gelegd. We nemen met enige tegenzin afscheid van señora Janet, dat in het Spaans als Ganet wordt uitgesproken, en haar personeel met een hand, een zoen en een knuffel. In die volgorde want dat is gebruikelijk in Zuid-Amerika hebben we geleerd.
De actieve vulkaan Misti (5.822 m) die in 1600 de gehele stad verwoestte.
Arequipa is een middelgrote stad in het zuiden van Peru. Naast het mooie historische centrum kun je er ook bijzonder goed eten en zijn er thermale baden in de buurt.
In 1579 heeft María de Guzmán, een rijke weduwe zonder kinderen een vrouwenklooster gesticht in de tweede orde van de Dominicanen. Zij was de eerste bewoonster en in de eeuwen daarna volgden honderden vrouwen en het Santa Catalina klooster groeide uit tot een ommuurde ministad in Arequipa met allerlei eigen voorzieningen.  Als je eenmaal was toegetreden verliet je de rest van je leven dit complex niet meer en dat veranderde pas in 1970. Het contact met de buitenwereld gebeurde zonder dat men elkaar zag via dikke roosters waardoor je met elkaar sprak. In de jaren zeventig van de vorige eeuw liep het aantal nonnen sterk terug. Ondernemers hebben toen het plan opgevat om de kloosterstad deels te restaureren aangezien er een nieuw kleiner klooster voor de overgebleven nonnen werd gerealiseerd. Met behulp van overheden en diverse subsidies zijn ze er uitstekend in geslaagd om de sfeer te behouden.
Alleen vrouwen van goede komaf konden intreden, zij brachten veel geld mee en kregen daarvoor veel privileges in de vorm van eigen huisjes, buitenkeukens en altaartjes. Zij vulden dat op met prachtige serviezen, glaswerk, kunst en allerlei andere wereldse zaken. Zij hadden ook meerdere bedienden en er wordt zelfs gesproken over en enorme wijnkelder! Faciliteiten zoals een enorme centrale keuken, een wasserette, een ziekenhuis, een begraafplaats waren nu nog zichtbaar. En heel veel kunst. Hun levensstijl schijnt zelfs een Paus ontlokt te hebben dat het wel wat minder kon. Het werd al donker tijdens ons bezoek aan het convent en om de sfeer te verhogen waren er vuurtjes in de haarden en kaarsen in de huisjes ontstoken.
8 Het Santa Catalina Convent als eigen stadje in Arequipa

Veel toeristen bezoeken Arequipa en het is hier warm, maar dat belet de suppoosten van de kathedraal alhier niet om de kledingvoorschriften strikt te handhaven. Korte broek, onbedekte schouders, minirok: je wordt onverbiddelijk de toegang tot de kerk ontzegd. En hoeden, petten en mutsen moeten af en ballonnen mogen er ook niet in. De mannen hebben onderling audiocontact en wijzen elkaar op mensen die dreigen er tussendoor te glippen. We zitten een poosje in de kerk en merken dat de Zuid-Amerikaanse bezoekers zonder problemen de kerk verlaten als ze er niet op gekleed zijn. Voor westerse bezoekers is het toch vaker een reden om een hele discussie aan te gaan.

De Kathedraal in eind 19e eeuw opnieuw gebouwd na een verwoestende aardbeving. In 2001 bij de laatste beving is de klokkentoren in elkaar gestort.
Voor de thermale baden moeten we anderhalf uur met de lokale bus reizen. Die tijd vliegt om want we rijden de stad uit dus is er genoeg  te zien. Maar ook in de bus vermaak: verliefde stellen, ruzies, bedelaars, verkopers, ouders met leuke of heel vervelende kinderen, mensen die zoveel spullen meeslepen dat het lijkt alsof ze aan het verhuizen zijn. We vervelen ons geen moment. De thermale baden bestaan uit diverse kleine bassins met een helende werking op bijna alle klachten. Ik val volledig uit de toon met mijn oranje bikini tussen alle zwarte badpakken met pijpjes en mouwen. Zuid-Amerikanen zijn nieuwsgierig en hebben geen gevoel voor iemands persoonlijke ruimte. In no-time is het bad waar we met z’n tweeën begonnen vol met veel mensen die allerlei vragen stellen aan ons.
We hebben in Arequipa een aantal keer bijzonder gegeten. Vegetarische sushi, wat voor ons een culinaire verrassing was. Het restaurant dat zijn menu volledig rond de verschillende soorten aardappelen van de Andes had opgebouwd. Heerlijke aardappels met verschillende toppings. En drie soorten biefstuk op een sizzeling hot stone met de beste frieten van dit continent. Alleen die slab…
 Adriana

Het hart van de Inca

Reizen betekent een hoop regelen. Soms regel je pas onderdak, vervoer of trips op het laatste moment maar in het geval van het bezoek aan Machu Picchu hadden we dat al langer van te voren gedaan. Door de extra dagen in La Paz zouden onze reserveringen in de knel komen. Dus besloten we (hoe milieuonvriendelijk) te vliegen van La Paz naar Cusco. De stad vanwaaruit de meeste mensen Machu Picchu bezoeken. Wat een snelle reis in vergelijking met de nachtbus. 😌

Machu Picchu is nog mooier en bijzonderder dan op al die foto’s te zien is of te lezen is in boeken, gidsen en online. Stel je een afgelegen, bijna onbereikbare plek in de bergen voor waar ooit met eenvoudige werktuigen een dorp voor vijf- tot zeshonderd bewoners  is gerealiseerd. Machu Picchu was een heilige nederzetting van de Inca’s van begin 15e eeuw totdat de Spanjaarden grotendeels Zuid-Amerika gekoloniseerd hadden. Er woonden dus alleen priesters en ander hogergeplaatst volk.
De Inca’s bouwden al hun steden volgens het principe hoog (woningen voor de hooggeplaatsten en de heilige plaats en zoals tempels) en laag (huizen voor lagergeplaatsten en werkvolk) en links (voedselproductie en voorraad) en rechts (wonen en aanbidden). De watertoevoer liep er als een slagader doorheen. Deze vierdeling is bij Machu Picchu goed te zien.
Begonnen werd met het fundament, de terrassen waarop ze de gewassen verbouwden. De terrassen waren niet alleen belangrijk voor de voedselproductie maar ook om erosie te voorkomen. Door de opbouw kon bovendien snel veel water worden verwerkt. Er zijn hier namelijk twee seizoenen: het droge (winter) en het regenseizoen (zomer).
Er werden ook huizen, tempels, pleinen en voorraadschuren gebouwd op zo’n manier dat ze aardbevingsbestendig waren. De Inca’s legden een waterleiding aan en hielden de leylijn vrij van bebouwing om de energie goed te kunnen laten stromen. De stenen die ze gebruikten, hakten ze uit de berg waarop ze hun stad gingen realiseren. Ze bewerkten de stenen door de natuurlijke breuklijnen te volgen.
aardbevingsbestendig bouwen door onder meer grote stenen onderin en kleinere aan de bovenkant die ook in elkaar grijpen
Verder waren ze goed bekend het sterrenstelsel en de zonnewende. Ze wisten precies wanneer er gezaaid en geoogst moest worden.De zon, maan, sterren en moeder aarde waren de basiselementen van hun religie. De condor, poema en slang waren de drie-eenheid die met hun bijbehorende eigenschappen als een soort metafoor moesten zorgen dat iedereen zich aan de regels hield.
De Inca’s offerden mensen en dieren om de goden gunstig te stemmen. In onze ogen barbaars maar ze leefden wel in totale harmonie met de aarde. Zij vonden dat alles wat leeft of aanwezig was op aarde (dieren, planten, bergen et cetera) ook toebehoorde aan moeder aarde. Mensen zijn daar een onderdeel van en slechts te gast. Dus bij het overlijden geef je ze terug aan de aarde..
het belangrijkste gebouw is rond, de zonnetempel
Waarom bouwden de Inca’s hun heilige stad deze plek? Van onze gids begrepen we dat een aantal zaken doorslaggevend waren: de rivier maakt een lus om dit bergcluster, er liggen vier voor de Inca’s belangrijke coördinatiepunten rondom de locatie (bergtoppen en andere Inca-nederzettingen), er waren natuurlijke waterbronnen en het gesteente in deze berg bevat kwarts. Hoe ze dat in die tijd wisten? Inca’s waren een ontwikkeld volk vandaar dat zij deze plek bewust kozen.. Met hun kennis, gevoel voor infrastructuur en organisatiegraad konden ze hun rijk in korte tijd zo vergroten tot het huidige Peru, Bolivia en delen van Argentinië, Chili en Ecuador.
Tijdens de Spaanse kolonisatie is veel goud en zilver door de Spanjaarden buitgemaakt op de Inca’s. Die vonden het raar dat de Spanjaarden alleen dat wilden hebben. Voedsel was voor de Inca’s de belangrijkste economische factor. Goud kon je niet opeten of gebruiken om te werken, het was alleen decoratie. Machu Picchu lag zo goed verborgen dat de Spanjaarden het nooit gevonden hebben. Er schijnt nog een Inca-stad beschreven te zijn die tot de dag van vandaag niet gevonden is..De Amerikaanse wetenschapper Bingham heeft Machu Picchu in 1911 op aanwijzingen van bewoners in de streek wel ontdekt. Het ligt voor de hand dat de Inca’s alleen het voedsel meegenomen hebben toen ze de stad verlieten. Dus men vermoedt dat het vele goud dat ongetwijfeld in deze stad aanwezig was, meegenomen is naar Amerika.
Waarom Machu Picchu verlaten is, is niet bekend. Een virus, opdracht van hogerhand of.. Men weet het niet. Het was in ieder geval onverwachts want de nederzetting was nog niet af. Er was nog werk in uitvoering waarvan de resten nog zichtbaar zijn. Volgens onze gids zijn er nu geen directe nazaten van de Incas meer. ‘We zijn allemaal een mix’ zei hij.
er wordt nog steeds gewerkt aan Machu Picchu maar dan om het in stand te houden
Een bezoek aan Machu Picchu betekent een lange reis vanuit Cusco met auto of bus en de laatste twee uur een treinreis. Er is geen weg naar Agua Calientas, een dorp speciaal aangelegd om de bezoekersstroom naar Machu Picchu te faciliteren. Op de archeologische site zelf is het flink klimmen en klauteren, heb je ontmoetingen met lama’s en zijn er andere bezoekers. Er is een soort van eenrichtingsverkeer en er staan suppoosten om ervoor te zorgen dat iedereen op de route blijft. Dat is ook wel logisch want in het hoogseizoen in onze zomer, zijn er zo’n zes-  tot zevenduizend bezoekers per dag. Wij hadden geluk: zon en weinig bezoekers vanwege het laagseizoen.
Aziatische bezoekers belagen de huidige bewoners van Machu Picchu voor een gedenkwaardige foto
Agua Calientes is alleen per trein of te voet bereikbaar,vandaar dat het spoor de weg door het dorp vormt
We vonden het een bijzondere ervaring die mede tot leven kwam door de verhalen van de gids en door alles wat nog zichtbaar is en de sfeer op deze afgelegen plek. In de trein terug naar Cusco hadden we genoeg tijd om erover na te denken. Er was een tegemoetkomende trein ontspoord. En aangezien het grootse gedeelte van het meer dan 60 km lange traject een enkel spoor heeft, moesten we vier uur wachten tot het spoor weer vrij was. Ondanks onze voorbereiding en de perfecte organisatie van onze trip naar Machu Picchu een onvoorziene gebeurtenis: dit is Zuid-Amerika ten voeten uit!
Adriana

Trappen, liften en muurschilderingen

Het is een zonnige dag en wij zijn op weg naar Valparaíso. De buschauffeur heeft kennelijk haast en begint te rijden als we nog aan het instappen zijn, toetert iedereen van de weg, schiet van de linker baan naar de rechter en weer terug en drukt het gaspedaal diep in. Reizen met de bus in Zuid-Amerika blijft een avontuur. We komen veilig in de stad van de liften, trappen en muurschilderingen aan.

De binnenstad van Valparaíso is ook UNESCO werelderfgoed, we zijn de tel kwijt ondertussen. Het is havenstad maar de vele kunstenaars die hier verbleven hebben ook hun sporen nagelaten. het is een levendige stad met een breed cultureel aanbod. De oorspronkelijke stad is wegens plaatsgebrek uitgebreid naar 42 omringende heuvels. Vandaar de vele trappen en publieke liften. De eerste lift is eind 19e eeuw gebouwd en werkte op stoom. Tegenwoordig  meren er ook veel zeecruiseschepen aan en is het toerisme in de kleurrijke stad ook een belangrijke inkomstenbron.

We bezoeken het huis van de bekende Chileense dichter en diplomaat Pablo Nerudo. Het huis is gebouwd op een heuveltop en bestaat uit vijf verdiepingen. Elke verdieping geeft een nog mooier uitzicht op de stad en de  zee. Pablo Nerudo was een verzamelaar van antiek, allerlei maritieme gebruiksvoorwerpen en andere prullaria. Het huis staat er propvol mee, maar door de beeldende (Engelse) uitleg komt het huis voor ons echt tot leven. 

Het plan om een ritje met de antieke maar nog steeds werkende openbare liften te maken liep volledig mis. Bij de derde lift aangekomen bleek deze, net als de eerste twee, ook gerenoveerd te worden. Hier loopt Bert nog vrolijk de trap af maar bij de zoveelste waren we het aardig zat.

Toen begrepen we ook waarom het zo druk was op de trappen en zelfs iemand  met een kruiwagen eraf kwam lopen..

Valparaíso staat ook bekend om zijn muurschilderingen, ontstaan uit protest tegen de dictatuur maar nu heeft het een officiële status. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd hier het eerste ‘Latin American Graffitti-Mural Festival’ gehouden. Toen kwamen er in enkele dagen 80 muurschilderingen bij!

Aan het einde van de dag een biertje dat mij ergens aan deed denken..

Adriana